தாய்கள் ...

விலங்குகளின் செயல்களில் தம் வாழ்வியலைப் பார்த்தார்களோ, பண்டைத் தமிழர்? 

"தெரியாது" என்று சொல்லலாம்; "இல்லை" என்று சொல்லலாம்; "ஆமாம்" என்று சொல்லலாம்; "ஏதோ ஒரு காரணத்தால் ... எளிமையாக வெளிக்காட்ட முடியாத தங்கள் உணர்வுகளை ... விலங்கினம் நடந்துகொள்ளும் முறையைப் பற்றிச் சொல்லுவதின் வழியாக வெளிப்படுத்தினர்" என்றும் சொல்லலாம். 

எதுவானால் என்ன? 

சங்க இலக்கியப் பாடல்கள் சில காட்டும் விலங்கின நடைமுறையைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளலாமே.

இந்தப் பகுதியில் இரண்டு வகைத் தாய்களின் உணர்வைச் சங்க இலக்கியம் காட்டுவதையும் பார்க்கலாம்.  

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

மகட்போக்கிய தாயின் மன உளைச்சல்...

நற்றிணை 29 (பூதனார்)

-----------------------------

கோடைக் காலம் முடிவதாகத் தெரியவில்லை. காந்தள் செடியில் நீர்ப்பசை இல்லை. பாலையின் நீண்ட வழியிலோ நெருப்பாகக் கொதிக்கிறது வெய்யில். நிழல் கிடைக்கவில்லை.  

நீரோ நிழலோ இல்லாத அந்த வறண்ட பாலையில் ஒரு சின்னஞ் சிறிய போக்குவரத்து வழி. பட்டப் பகலில் பதுங்கி மறைந்திருந்து இரை தேடுவதற்கு உதவும் வகையில் மரம் செடி கொடிகளின் தழைப்பு இல்லாத வேனல். அந்தத் தவிப்பில் ... அங்கே மங்கிய மாலைப் பொழுது வரட்டும் என்று புலி ஒன்று அசையாமல் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

ஏன்? அந்தச் சிறு வழியில் யாராவது போய்வருவார்களா; அவர்களை அடித்துத் தாக்குவோமா என்றுதான்.

எதற்காக?

அந்தப் புலியின் பிணவு (அதாவது, பெண் புலி) குட்டி போட்ட களைப்பில் கால்கள் மடிந்து, பசி மிகுந்து கிடக்கிறது. அப்படி ஈன்று களைத்திருக்கும் தன் பிணவின் பசிக்கு இரை தேடவேண்டும் என்ற துடிப்பு இந்த ஆண் புலிக்கு. 

புலிக்கு இரையாக, நீர் நிழல் இல்லாத அந்தப் பாலையில் என்ன கிடைக்கும்? வேறென்ன? ஒரு சின்னஞ் சிறிய வழியில் போய்வரும் மக்களே அந்தப் புலிக்குக் கிடைக்கக்கூடிய இரை. 

அப்பேர்ப்பட்ட ஒரு பாலை வழியில் போவதற்குத் துணிந்து ஓர் இளம் பெண் போய்விட்டாள் என்றால்... அந்தப் பெண்ணின் தாயின் மனம் என்ன பாடு படும்! 

தலைவனுடன் துணிந்து கொடிய பாலைவழியில் போய்விட்ட ஒரு பெண்ணின் தாய் தவிக்கிறாள் இப்படி நினைத்து ... 

" 'அவளுடைய வடிவான ஏந்தலான இளைய முலைகள் நோகின்றனவோ?' என்று நான் நினைத்து, அவளைப் பிடித்திருந்த கையைச் சிறிது நெகிழ்த்தினேன்.  அந்த அளவில் ... அவளுடைய பெரிய செழுமையான கண்களில் நீர் கசிந்து பெருக ... கொதிக்கும் பெருமூச்சு விட்டாள்; கருமையான கூந்தலை உடைய, மிகவும் மடமை பொருந்தியவள் அவள். அப்படிப்பட்ட அவளால் அந்த வழியில் போக எப்படித்தான் முடியுமோ?"

(காந்தள் பற்றி: http://en.wikipedia.org/wiki/Gloriosa_(genus) )

**********************************************************

பாடல்:
--------
நின்ற வேனில் உலந்த காந்தள்
அழல் அவிர் நீளிடை நிழலிடம் பெறாஅது
ஈன்று கால் மடிந்த பிணவுப் பசிகூர்ந்தென
மான்ற மாலை வழங்குநர்ச் செகீஇய
புலி பார்த்து உறையும் புல்-அதர்ச் சிறு-நெறி
யாங்கு வல்லுநள்கொல் தானே யான் தன்
வனைந்து ஏந்து இளமுலை நோவகொல் என
நினைந்து கைந்நெகிழ்ந்த அனைத்தற்குத் தான் தன்
பேரமர் மழைக்கண் ஈரிய கலுழ
வெய்ய உயிர்க்கும் சாயல்
மை-ஈர்-ஓதிப் பெரு-மடத்-தகையே
------------------------------------------ 

இந்தப் பாடலைக் கூர்ந்து நோக்கினால் ... படிப்பவர் மனத்துக்கு ஏற்றபடி ... இதன் பல படிவங்கள் புலனாகும்.

முதலில் ... அந்த ஆண் புலியின் செயல் -- அந்தப் புலியின் பிணவு குட்டி போட்டிருக்கிறது. குட்டி போட்டிருக்கும் நிலையில் பெண் புலிக்குத் தானாகத் தன் இரையைத் தேடிக்கொள்ளும் உடல் வலிமை இல்லை; அதன் கால்கள் முடங்கிய நிலை; அதன் பசியோ மிகுதி. இந்த நிலையில் அந்தப் பிணவின் பசிக்காக இரை தேடும் அன்பான ஆண் புலியின் அமைதியான பதுக்கம். 

அடுத்து ... "பெண்ணின் வடிவான ஏந்தலான இளம் முலைகள் நோகின்றனவோ?" என்று தாய் நினைத்ததற்கு உட்பொருள் ஏதாவது இருக்குமோ? அந்த இளம் பெண் கருவுற்றிருக்கிறாளோ என்று தாய்க்கு ஐயமோ? அதனால்தான் தலைவனுடன் போய்விட்டாளோ என்று இப்போது அந்தத் தாய் நினைக்கிறாளோ? இது தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

அதோடு ... தாயும் மகளும் வாய்ச்சொல்லால் உரையாடவில்லை இங்கே; இருவருடைய உணர்ச்சிகளின் மன ஓட்டமும் அதன் விளைவாக இருவரின் செய்கைகளும் மட்டுமே சொல்லப்படுகின்றன.

பிறகு ... தாய்க்கு ஒருவகையில் மன அமைதி, ஒருவகையில் அச்சமும் கவலையும். குட்டி போட்ட பெண் புலியின் பசியைத் தீர்க்க ஆண் புலி இரை தேடும் காடு அது. அது போலவே ... தன் மகளுக்குக் குழந்தை பிறந்தாலும் அவளை அவள் தலைவன் அரவணைத்துப் பாதுகாத்துக்கொள்ளுவான் என்ற நம்பிக்கையில் தாய்க்கு மன அமைதி. 

ஆனால், வழிப்போக்கர்களைத் தாக்குவதற்காக அல்லவா அந்த ஆண் புலி காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அந்த வழியில் போகும் என் மகளே அந்தப் புலிக்கு இரையானால் ... என்று தாய்க்கு அச்சம். நீர் நிழல் இல்லாத அந்தச் சிறிய வழியில் போகத் தன மகளின் மென்மையான அடிகளுக்கு வலிமை இருக்காதே என்ற கவலை. ஆனால் அவளால் இனி வேறு ஒன்றும் செய்யமுடியாது. இலக்கியம் சொல்கிறது அவள் "மகட்போக்கிய தாய்" என்று. அப்படிப்பட்ட நிலையில் அவள் கவலைப்பட மட்டும்தான் முடியும்.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

திறமையான தாய்க் குரங்கின் குறும்பு!

நற்றிணை 57 (பொதும்பில் கிழார்)
-------------------------------------------

ஒரு தாய்க் குரங்கின் திறமை ...

ஒரு குன்று. அங்கே ஒரு வேங்கை மரம். அந்த மரத்தடியில் ஒரு காட்டுப்பசுக் கூட்டம் தங்கியிருக்கிறது.

அதே குன்றில் ஒரு குரங்குக் கூட்டம், இரைச்சலை எழுப்பிக்கொண்டு. அந்தக் குரங்குக் கூட்டத்திலிருந்து அந்தக் காட்டுப்பசுக் கூட்டத்தைப் பார்க்கிறது பஞ்சுபோன்ற பரட்டைத் தலையை உடைய ஒரு பெண் குரங்கு. என்ன நினைப்போ அதற்கு!

அந்தப் பசுக்கூட்டம் அசந்து இருக்கும் நேரத்தை இந்தப் பெண் குரங்கு தனக்கு ஏற்பட்ட நல்லதொரு வாய்ப்பாக எடுத்துக்கொள்கிறது!

ஏனென்றால்...

இந்தப் பெண் குரங்குக்கு ஒரு குட்டி. அந்தக் குட்டி இளமையானது, தன்னுடைய தொழில் திறமைகளை அது இன்னும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை; ஆனால் அது மிகவும் வலிமையானது. அந்தக் குட்டிக்குப் பால் வேண்டும்.

குரங்குக் கூட்டமோ சத்தம்போட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

தாய்க்குரங்கு என்ன செய்கிறது? கத்திக்கொண்டிருக்கும் தன் குரங்குக்கூட்டம் தன்னைச் சுற்றிக் கூடவே தொடர்ந்து வராமல் ... மெதுவாக ஒரு காட்டுப் பசுவின் கிட்டே போய் ... பால் நிறைந்து விம்மியிருக்கும் அதன் மடியை அமுக்கித் தன் பக்கம் இழுத்து ... அந்த மடியிலிருந்து சொரியும் இனிய பாலைத் தன்னுடைய குட்டியின் கை நிறையும்படிப் பிழிகிறது!!

என்ன ஒரு திறமை இந்தத் தாய்க்குரங்குக்கு!

பாடல் வரிகள்
------------------
தடங்கோட்டு ஆமான் மடங்கல் மாநிரைக்
குன்ற வேங்கைக் கன்றொடு வதிந்தெனத்
துஞ்சு பதம் பெற்ற துய்-த்-தலை மந்தி
கல்லென் சுற்றம் கைகவியாக் குறுகி
வீங்கு சுரை ஞெமுங்க வாங்கித் தீம்பால்
கல்லா வன்பறழ்க் கைந்நிறை பிழியும்
மா மலை ... ... ...

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

விலங்குகளுக்கும் "குடும்ப" உணர்வு உண்டு என்பதை எவ்வளவு நயமாக இந்தப் பாடல்கள் காட்டுகின்றன!

படிக்கப் படிக்கப் பல கருத்துகள் பலருக்கும் உண்டாகலாம். முடிந்தால் பகிர்ந்துகொள்ளுங்களேன்.

" ... கூடவே வருவதென்ன?"

இந்த உலகில் பிறந்த உயிர்கள் தம் உயிர் பிரிந்து ( == இறந்து / செத்து) இந்த உலகை விட்டுப் போகும்போது தங்கள் கூடவே எதையெல்லாம் / எதைத்தான் எடுத்துக்கொண்டு போக முடியும்? 

எகிப்திய பிரமிடுகளில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதிலிருந்து தெரிவது: இறந்துபோன அரசினர் மட்டுமில்லை, சாகாத ஒரு பெரிய கூட்டமே (அடிமை மக்கள், சொத்து, இன்ன பிற) அவர்களோடு சேர்த்துப் புதைக்கப்பட்ட நிலை இருந்திருக்கிறது. அது அந்த நாட்டு நம்பிக்கையையும் பழக்கத்தையும் தெரிவிக்கிறது.

எனக்குத் தெரிந்தது ... நம் ஊரில் "சனிப் பொணம் தனிப் போகாது" என்று இருந்த ஒரு சொல் வழக்கு மட்டுமே. அதாவது, யாராவது சனிக்கிழமையில் இறந்தால், சீக்கிரமே அந்த வீட்டு உறவினர் வேறு யாரோ இறந்துபோவார்கள் என்ற பதைப்பு. அதனால், சில இடங்களில் சனிக்கிழமையில் செத்தவர்களைப் புதைக்கவோ/எரிக்கவோ கொண்டு போகும்போது கூடவே (பாவப்பட்ட) ஒரு கோழியையும் பாடையில் கட்டி எடுத்துப் போவார்கள். சிறு வயதில் நானே இதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

பாவப்பட்ட ஒரு கோழி தவிர நம்மவர்க்குக் கூடவே வருவது வேறு ஒன்றும் இல்லை!

அதுதான் கண்ணதாசக் கவியரசர் அருமையாச் சொல்லிட்டாரே ... 

"வீடு வரை உறவு

வீதி வரை மனைவி

காடு வரை பிள்ளை

கடைசி வரை யாரோ"

என்ன அழகான அருமையான கருத்தாழம் நிறந்த பாடல்!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

அண்மையில், இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் ... எனக்கு மிகவும் நெருங்கிய ஒரு மாணவியின் கணவர் திடீரென இறந்துபோனார், யாரும் எதிர்பாரா நிலையில். மதிய உணவு சாப்பிட்டுப் படுத்தவர் எழுந்திருக்கவேயில்லையாம்.

அண்மையில் நான் பார்த்தபோது நல்ல உடல் நலத்தோடு இருந்த மாதிரித் தெரிந்தது. மிகவும் அன்பாகப் பேசினார். ஊருக்குத் திரும்பிப் போகும் முன் மீண்டும் வந்து தன் மனைவியின் சமையலைச் சுவைத்துச் சாப்பிடவேண்டும் என்று சொன்னார். பழைய கால நாட்களைப் பற்றியெல்லாம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

பார்க்க மிக நல்ல, இனிய வடிவும் தெம்பும். தினமும் காலையில் நல்ல நடைப் பயிற்சி. ஆனால் ... தேவையில்லாத அந்த "இனிமையின்" அளவு கூடுதலாம். இதயக் குழாய் (?) அடைப்பைச் சரிசெய்துகொள்ளவேண்டிய நிலையாம்; மூன்று ஆண்டுகளாகத் தயக்கமாம்.

மிக நல்ல பண வசதி. வாழ்க்கையில் வேறு குறையொன்றும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. ஒரே ஒரு மனக்குறை -- பிறந்த 4 பெண்களில் 3 தன் துணையைத் தானே தேடிக்கொண்டது.

பெண்களின் "சுயம்வரத்துக்கு"ப் பின் அவர்களையும் அவர்கள் கணவரையும் பார்க்க விரும்பாத நிலை. ஒரு வழியாக ... பேரக் குழந்தைகள் மட்டும் வீட்டுக்கு வரச் சம்மதித்தார்போல. நான் போயிருந்தபோதே ... ஒரு பெண்ணும் இரண்டு பேரக் குழந்தைகளும் (ஒன்று தூளியில்; ஒன்று ஆட்ட பாட்டத்துடன் நடமாட்டம்) வந்திருந்தும் ... அவர் வேலையிலிருந்து மத்தியானச் சாப்பாட்டுக்கு வருவார் என்ற நேரத்தில் வீட்டிலிருந்து வெளியேறிய நிலை.

மிகவும் தயக்கத்துடன் பேசிப்பார்த்தேன். பேரக் குழந்தைகள் / பெண்கள் பேச்சை எடுத்தவுடன் அந்த அழகான, பெருமிதமான முகத்தில் உணர்ச்சியே இல்லாத ஒரு திரை சட்டெனெ விழுந்தது.

"ஏன்? ஏன் ஐயா இப்படி இருக்கிறீர்கள்? இவ்வளவு இருந்தும் கடெய்சிலெ என்னத்தெக் கொண்டு போகப் போறீங்க?" என்று உலுக்கி எடுத்துப் பேச எனக்கு உரிமை இல்லை. உணர்வுகளை அடக்கிக்கொண்டேன். என் மாணவியிடம் மட்டும் என் உணர்வுளைப் பகிர்ந்துகொண்டேன். அவளும் ... "என்ன செய்ய மிஸ்? இப்படித்தான் எப்பவும். நல்லாத்தான் இருப்பார், இந்தப் பேச்சு வந்தா மட்டும் அப்படியே அமைதி ஆயிடுவார். மத்தபடி ரொம்ப நல்லவர்." என்று சொல்லி அமைதியாகிவிட்டாள். அவளுக்கும் நிறைவேறாத கனவுகள் நிறையவே.

நானும் பல முறை கொதித்து நினைத்துப் பார்த்து அமைதியானேன் -- அவருக்கு அவருடைய கொள்கைப் பிடிப்பு. அதையும் நான் மதிக்கவேண்டும், இல்லையா?

இப்போது வீடு நிறைய மனிதர்கள் -- அவர் பார்க்கத் தவிர்த்த, அவர் பார்வைக்கு அஞ்சிய பெண்கள், அவர் பார்க்க விரும்பாத மாப்பிள்ளைகள், அவ்வப்போது வந்து போன பேரக் குழந்தைகள். சீக்கிரமே எல்லாரும் அவரவர் வேலையைப் பார்க்க என்று அவரவர் வீட்டுக்குத் திரும்பிவிடுவார்கள். பிறகு ... என் மாணவியின் நிலை? தன்னந் தனியாக அவள் எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறாள்?

காமம் சான்ற கடைக் கோட் காலை ... (பகுதி 3)

கருத்துக்குரிய தொல்காப்பிய நூற்பாவைப் பார்ப்போம்.

நூற்பா

---------

காமம் சான்ற கடைக்கோட் காலை

ஏமம் சான்ற மக்களொடு துவன்றி

அறம் புரி மக்களொடு கிழவனும் கிழத்தியும்

சிறந்தது பயிற்றல் இறந்ததன் பயனே

+++++++++++++++++++++++++++++

இந்த நூற்பாவில் வரும் பெயர்ச் சொற்கள்

----------------------------------------------------

வரி 1-இல்: காமம், கடை, கோள், காலை 

வரி 2-இல்: ஏமம், மக்கள்

வரி 3-இல்: அறம், மக்கள், கிழவன், கிழத்தி

வரி 4-இல்: சிறந்தது, பயிற்றல், இறந்தது, பயன்

(குறிப்பு: "கோள்," "பயிற்றல்" என்பன தொழிற்பெயர்.)

இந்த நூற்பாவில் வரும் வினைச் சொற்கள்

------------------------------------------------------

வரி 1-இல்: சான்ற

வரி 2-இல்: சான்ற, துவன்றி

வரி 3-இல்: புரி

+++++++++++++++++++++++++++++

பெயர்ச் சொற்களின் பொருள்:

--------------------------------------

காமம் - காமம்

கடை - இறுதி நிலை

கோள் - மேற்கொள்வது, ஏற்றுக்கொள்வது

காலை - பொழுது, பொழுதில், காலத்தில்

ஏமம் - பாதுகாப்பு

மக்கள் - மக்கள்

அறம் - அறம்; (இல்லறம், துறவறம் -- இவை இதன் வகைகள்)

கிழவன் - (இல்லத்துக்கு, மனைவாழ்க்கைக்கு) உரிமையாளன்

கிழவி - (இல்லத்துக்கு, மனைவாழ்க்கைக்கு) உரிமையானவள்

சிறந்தது - (இதுவரை இருப்பவைகளுள் /செய்தவைகளூள்) மேம்பட்டது, (இதுவரை இருப்பவைகளுக்கு / செய்தவைகளுக்கு) அப்பாற்பட்டது

பயிற்றல் - பயிற்சி கொடுப்பது

இறந்தது - இதுவரை இருந்தது / நிகழ்ந்தது

பயன் - பயன்

வினைச் சொற்களின் பொருள்:

--------------------------------------

சான்ற - நிறைவடைந்த; (சான்ற < சால் 'நிறைவு')

துவன்றி - கூடி, ஒன்றாகச் சேர்ந்து இருந்து

புரி - செய்யும், நிகழ்த்தும்

+++++++++++++++++++++++++++++++

நூற்பா வரிகளின் சுருக்கமான பொருள்

------------------------------------------------

வரி: காமம் சான்ற கடைக்கோட் காலை

பொருள்: காமம் நிறைவடைந்த இறுதி நிலையை ஏற்றுக்கொள்ளும் காலத்தில்

வரி: ஏமம் சான்ற மக்களொடு துவன்றி

பொருள்: பாதுகாப்பு நிறைந்த மக்களோடு கூடி இருந்து

வரி: அறம் புரி மக்களொடு கிழவனும் கிழத்தியும்

பொருள்: அறம் செய்கிற மக்களோடு (== மக்களுக்கு), கிழவனும் கிழத்தியும்

வரி: சிறந்தது பயிற்றல் இறந்ததன் பயனே

பொருள்: (இதுவரை செய்த செயல்களுக்குள்) மேம்பட்டதைக் கற்பித்தலே, இறந்த காலத்துச் செயல்களினால் உண்டாகும் பயன்.

நூற்பாவின் சுருக்கமான பொதுப் பொருள்

----------------------------------------------------

கிழவனும் கிழத்தியும் ...

(தங்கள்) காமம் நிறைவடைந்த இறுதி நிலையை ஏற்றுக்கொள்ளும் காலத்தில் ...

(இதுவரை செய்த செயல்களுக்குள்) மேம்பட்டதை (மக்களுக்குக்) கற்பித்தலே, இறந்த காலத்தில் செய்த செயல்களினால் உண்டாகும் பயன்.

+++++++++++++++++++++++++++++

இதிலிருந்து .... நூற்பாவின் அடிகளிலிருந்து ... "வானப்பிரத்தம்" "துறவறம்" என்ற பொருள்கள் கிடைப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை.

"சிறந்தது" என்ற சொல்லுக்கு உரையாசிரியர்கள் தத்தம் கருத்தைத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். அவ்வளவே.

அதோடு, "பயிற்றல்" என்ற சொல் இலக்கணப்படிப் பிறவினைச் சொல். அது 'பிறருக்குக் கற்பித்தல்' என்ற பொருள் தருவதாகவே எனக்குப் படுகிறது. ஆனால், இதுவரை யாரும் அதைக் கண்டுகொண்டதுபோல் தெரியவில்லை.

(முற்றும்)

காமம் சான்ற கடைக் கோட் காலை ... (பகுதி 2)

இப்போதைக்கு ... என்னிடம் எல்லாத் தொகாப்பிய உரைகளும் இல்லை. இளம்பூரணர் உரை மட்டும் இருக்கிறது.

இளம்பூரணர் "சிறந்தது பயிற்றலாவது அறத்தின்மேல் மன நிகழ்ச்சி. சூத்திரத்தால் பொருள் விளங்கும்" என்று மட்டும் சொல்லியிருக்கிறார்! பல இடங்களில் இவர் ரொம்ப விளக்கமாட்டார்.

பதிப்பாளர் அடிக்குறிப்பிலிருந்து நச்சினார்க்கினியரின் உரை கொஞ்சம் தெரிகிறது:

"சிறந்தது -- அறம் பொருள் இன்பத்திற் சிறந்த வீட்டின்பம். சான்ற காமம் என்றார், நுகர்ச்சியெல்லாம் முடிந்தமை தோன்ற. ஏமஞ்சான்றவாவன - வானப்பிரத்தமும் சந்நியாசமும்."

இங்கே "ஏமம் சான்ற" என்பதைக் கொண்டு கூட்டி, "சிறந்தது பயிற்றல்" என்பதோடு சேர்த்த மாதிரிப் படுகிறது.

ஆனால், அந்த "ஏமம் சான்ற" என்பதை இயற்கையான வரவாக அதைத் தொடரும் "மக்களொடு" என்பதோடு சேர்க்க எனக்கு விருப்பம்.

 

இந்த நூற்பாவை விளங்கிக்கொள்ள அடிப்படையாகச் சில கருத்துக்களை எண்ணிப்பார்ப்பது நல்லது.  

+++++++++++++++++++++++++

1. காமம் சாலா நிலை -- கைக்கிளை

2. காமம் ஒத்த நிலை -- ஐந்திணை

3. காமம் மிக்க நிலை -- பெருந்திணை

இதற்கு அப்பாற்பட்ட நிலை "காமம் சான்ற" நிலை. அந்த நிலையில், என்ன (== "சிறந்தது") செய்தால் ... இதுவரையில் செய்துவந்ததற்கு (== "இறந்ததன்") பயன் இருக்கும் என்பதைச் சொல்லுகிறமாதிரி இருக்கிறது இந்த நூற்பா ("காமம் சான்ற கடைக்கோட் காலை...").

"வானப்பிரத்தம்" "சந்நியாசம்" ... எல்லாம் உரையாசிரியர்கள் கொண்டுவருவது. அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளச் சிறிது தயக்கமாக இருக்கிறது.

++++++++++++++++++++++

( ... தொடரும் ... )

காமம் சான்ற கடைக் கோட் காலை ... (பகுதி 1)

தொல்காப்பியத்தில் ஒரு நூற்பா ...

காமம் சான்ற கடைக்கோட் காலை
ஏமம் சான்ற மக்களொடு துவன்றி
அறம் புரி சுற்றமொடு கிழவனும் கிழத்தியும்
சிறந்தது பயிற்றல் இறந்ததன் பயனே

தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரத்தில் கற்பியலில் காணப்படும் நூற்பா இது.

இதன் பொருள் எனக்குத் தெளிவாகக் கிடைக்கவில்லை.

நண்பர் திரு சொ. வினைதீர்த்தான் ஐயா மூலம் சில விளக்கம் கிடைத்தது.

இல்லற வாழ்க்கையின் இறுதிக் காலத்து பெருமை பொருந்திய மக்களுடன் நிறைந்து அறத்தினை விரும்பிய சுற்றத்தோடு தலைவனும் தலைவியும் சிறந்ததாகிய செம்பொருளை இடைவிடாது நினைத்தல் மனையறத்தின் கடந்த காலப் பயனாகும் -- இது முனைவர் ச.வே.சு உரை. 

கணேசய்யர் பதிப்பு: முன்பு இல்லறம் நிகழ்த்திய தலைவனும் தலைவியும் பின்னர் துறவறம் நிகழ்த்தி வீடு பெறுப என்கிறது.

இறந்ததின் பயன் -- நூலில் முற்கூறிய இல்லறத்தின் பயன்.

சான்ற காமம்- நுகர்ச்சியெல்லாம் முடிந்தமை தோன்ற சான்ற என்றார்.

ஏமம் சான்றவாவன-- வானப்பிரத்தமும் சன்னியாசமும்- மெய்யுணர்ந்து வீடு பெறுபவ என்றார்.

இந்த நூற்பாவில் ... "சிறந்தது பயிற்றல்" என்றால் என்ன என்று ஒரு கேள்வி. அதற்குத் தகுந்த விடை இன்னும் கிடைக்கவில்லை.

(... தொடரும் ...)
  

வேறென்ன வேண்டும்?

இந்த உலகிலும் இதற்கு அப்பாற்பட்ட உலகிலும் கிடைக்காதது, அரியது, இனியது ... எது? நல்ல கேள்வி! ஐங்குறுநூற்றுப் புலவர் பேயனார் அதற்கு விடை தருவதுபோல் ஏதோ சொல்லியிருக்கிறார், பார்ப்போம்.

"அகத்திணை" என்ற சொல்லைக் கேட்ட உடனே ... பல மக்களின் கற்பனையில் 'காதல் உணர்வு சொட்டும் பாடல்/சூழல்' என்ற எண்ணமே மேலெழுந்து நிற்கும். அந்த எண்ணத்தில் தவறு ஏதும் இல்லை.

சங்க இலக்கிய அகத்திணைப் பாடல்களில் காணும் காட்சிகள் பல. ஆனால் ... ஒத்த மனமும் உணர்வும் கொண்ட ஓர் ஆணும் பெண்ணும் ஒன்று சேர்ந்து இன்பமுடன் இருக்கும் காட்சிகளையா எல்லா அகத்திணைப் பாடல்களும் காட்டுகின்றன? இல்லவே இல்லை! ஆண்-பெண் இருவரும் சேர்ந்து-இல்லாத நிலையைத்தான் பெரும்பாலான பாடல்கள் காட்டுகின்றன என்று எனக்குத் தோன்றும். 

அதாவது ... பெரும்பாலான பாடல்களில் நாம் பார்ப்பது என்ன? 

காதல் என்ற உணர்ச்சியால் ஈர்க்கப்பட்ட ஓர் ஆணும் பெண்ணும் கூடி இருக்க விரும்பி அதற்காக மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள் (குறிஞ்சித் திணையின் அடிப்படை), காதல் உணர்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொண்டவன் பிரிந்த நிலையில் அவன் மீண்டும் வருவதற்காகக் காத்திருக்கும் பெண்ணின் நிலை (முல்லைத் திணையின் அடிப்படை), தனக்குரிய ஆடவன் இன்னொரு பெண்ணுடன் கொண்ட உறவினால் ஒருத்தி மனதில் உண்டாகும் உரிமை நெருடல்கள் (மருதத் திணையின் அடிப்படை), காதலனைப் பிரிந்த ஒருத்தி தனியே புலம்பும் நிலை (நெய்தல் திணையின் அடிப்படை), காதலன் ஒருவன் வீட்டை விட்டுப் பிரியும் நிலை அல்லது வீடு நோக்கி விரையும் நிலை (பாலைத் திணையின் அடிப்படை) ... இப்படித் தான் பெரும்பாலான பாடல்களைப் பார்க்கிறோம்.

ஒத்த மனமும் உணர்வும் கொண்ட ஓர் ஆணும் பெண்ணும் கூடியிருந்து மகிழ்ந்து கொண்டாடும் காட்சிகளை விவரிக்கும் பாடல்கள் மிகச் சிலவே! 

கணவனுக்குத் தயிர்க்குழம்பு சமைக்கும் பெண்ணைப் பற்றிய குறுந்தொகைப் பாடல் ஒன்று பலருக்கும் தெரிந்திருக்கலாம். அலுத்துப்போகும் அளவுக்கு அதைப்பற்றிப் பலரும் விளக்கம் சொல்லியிருக்கலாம்.

பிறிதொரு காட்சியை அகநானூற்றுப் பாடல் ஒன்றில் (அகநானூறு 5-இல்) பார்க்கிறோம். தலைவன் ஏதோ ஒரு தொழிலுக்காகப் பிரிந்து செல்ல நினைக்கிறான். கொடுமையான காட்டுவழியில் போக நினைக்கும் அவன் பிரிவை அவளால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவே முடியாது. சிறு குழந்தையைத் தன் மார்பில் அணைத்துக் கொண்டு அவன் பக்கம் வருகிறாள் அவள்; நீர் பொங்கிவரும் கண்களுடன் அந்தக் குழந்தையின் தலையில் சூட்டிய பூவை மோந்து பார்த்துப் பெருமூச்சு விடுகிறாள். அவளுடைய பெருமூச்சின் வெம்மையில் குழந்தையின் தலையில் உள்ள பூ வாடுகிறது. அதை அவன் பார்க்கிறான். 'நான் பக்கத்தில் இருக்கும்போதே பிரிந்துவிடுவேனோ என்று கலங்கி இவ்வளவு துயரப்படும் இவள் நான் பிரிந்தால் உயிர் வாழவேமாட்டாள்' என்று உணர்கிறான்; அந்த உணர்வின் கவலையில் தன் பிரிவைத் தவிர்த்துவிடுகிறான் அவன்.

இப்படி இந்தப் பாடல்களில் அவனும் அவளும் ஓர் இடத்தில் இருக்கும் காட்சியைப் பற்றிப் படிக்கிறோம். ஆனால் அங்கே அவர்கள் இருவரும் எந்த அளவிற்கு ஒருவரை ஒருவர் தொட்டுத் தழுவி மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்று தெளிவாகத் தெரியவில்லை. 

மேற்சொன்ன இரண்டு பாடல்களிலிருந்தும் வேறுபட்ட காட்சிகளை ஐங்குறுநூறு காட்டுகிறது; அது மிகவும் சுவையானது. இந்தக் காட்சிகளில் ஓர் அருமையான, மகிழ்ச்சியான குடும்பச் சூழலை உணரமுடிகிறது. இங்கே பிரிவு இல்லை. ஊடல் இல்லை. வருத்தம் இல்லை. கூடல் மட்டுமே உண்டு. தன் மகளின் அழகிய இனிய குடும்பத்தின் பொலிவைக் கண்ட ஒரு செவிலியின் மகிழ்ச்சியாக இந்த அருமையான சூழலைப் புலவர் பேயனார் பாடுகிறார். 10 குறும்பாடல்கள் (ஐங்குறுநூறு 401-410) ஒரு சிறுகதையை உருவாக்குகின்றன என்றுகூடச் சொல்லலாம்.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

பாடல் 401:

---------------

அவள் குழந்தையோடு படுத்திருக்கும் காட்சி

--------------------------------------------------------

மறியிடைப் படுத்த மான்பிணை போல-ப்

புதல்வன் நடுவணன் ஆக நன்றும்

இனிது மன்ற அவர் கிடக்கை; முனிவின்றி

நீல் நிற வியலகம் கவைஇய

ஈனும் உம்பரும் பெறலருங்குரைத்தே!

[குட்டியை (கால்களுக்கு) இடையில் தழுவிப் படுத்திருக்கும் மானின் பிணை போலப் புதல்வன் நடுவே படுத்திருக்க, அவர்களுடைய கிடக்கை உறுதியாக இனிமையானது. நீல நிறத்தில் அகன்று பரந்து விரிந்து கிடக்கும் பரப்பை வெறுக்காமல் (ஒரு சேரத்) தழுவிக்கொண்ட இந்த உலகத்திலும் இதற்கு அப்பாற்பட்ட உலகத்திலும் இது கிடைப்பது அரிது!]

பாடல் 402:

---------------

குழந்தையைத் தாய் தழுவ, தாயைத் தந்தை தழுவும் காட்சி

-------------------------------------------------------------------------

புதல்வன் கவைஇய தாய் புறம் முயங்கி

நசையினன் வதிந்த கிடக்கை, பாணர்

நரம்பு உளர் முரற்கை போல

இனிதால் அம்ம! பண்புமார் உடைத்தே!

[புதல்வனை அரவணைத்துக்கொண்டிருக்கும் தாயின் முதுகுப் புறத்தைத் தழுவி, விருப்பத்தோடு அவன் படுத்திருப்பது மிகவும் இனியது -- அது பாணர்கள் தங்கள் யாழின் நரம்புகளை மீட்டிக் கிளப்பும் ஒசை போல இனியது; மிகுந்த பண்பும் உடையது!]

பாடல் 403:

---------------

மகன் சிறுதேர் உருட்டித் தளர்நடை நடந்து வருவதைக் கண்டு தந்தை மகிழும் காட்சி

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

புணர்ந்த காதலின் புதல்வன் தலையும்

அமர்ந்த உள்ளம் பெரிதாகின்றே;

அகன் பெரும் சிறப்பின் தந்தை பெயரன்

முறுவல் இன்னகை பயிற்றி-ச்

சிறுதேர் உருட்டும் தளர்நடை கண்டே!

[மிகுந்த பெரும் சிறப்பை உடைய தன் தந்தையின் பெயரன் ஆகிய தன் புதல்வன் சிறிய தேரை உருட்டிவரும்போது அவனுடைய தளர் நடையைக் கண்டு அவன்மேலும் விருப்பம் கொள்ளும் (தலைவனின்) உள்ளம் மிகவும் பெரியது.]

பாடல் 404:

---------------

குழந்தைக்குத் தாய் பாலூட்ட, தாயைத் தந்தை தழுவும் காட்சி

---------------------------------------------------------------------------

வாணுதல் அரிவை மகன் முலை ஊட்ட-த்

தான் அவள் சிறுபுறம் கவையினன், நன்றும்

நறும்பூந் தண்புறவு அணிந்த

குறும்பல் பொறைய நாடுகிழவோனே!

[குளிர்ச்சி பொருந்திய காடுகளில் நல்ல நறுமணம் மிக்க பூக்கள் நிறைந்திருக்கும் சிறு சிறு பாறைகள் நிறைந்து கிடக்கும் நாட்டுக்கு உரிமையாளன் அவன். ஒளிபொருந்திய நெற்றியை உடைய அரிவை (அவனுடைய) மகனுக்குப் பால் ஊட்ட, (அவன்) அவளை அவளுடைய சிறிய பின்புறத்தில் தழுவி அரவணைத்துக்கொண்டான்.]

பாடல் 405:

---------------

மகனைப் பெற்ற தாய் வீட்டுக்கு விளக்குப் போல் திகழும் காட்சி

-----------------------------------------------------------------------------

ஒண் சுடர்ப் பாண்டில் செஞ்சுடர் போல

மனைக்கு விளக்கு ஆயினள் மன்ற, கனைப் பெயல்

பூப்பல அணிந்த வைப்பின்

புறவு அணி நாடன் புதல்வன் தாயே

[இடித்துப் பெய்யும் மழையின் வளத்தால் பூக்கள் மலிந்த காடுகள் நிறைந்திருக்கும் நாட்டினன் அவன். அவனுடைய புதல்வனின் தாய் ஒளிவிட்டுத் திகழும் விளக்கின் சிவந்த சுடர் போல அந்த மனைக்கு விளக்கு ஆனாள்.]

பாடல் 406:

---------------

மகன் விளையாட, தாயைத் தழுவித் தந்தை இருக்கும் காட்சி

--------------------------------------------------------------------------

மாதர் உண்கண் மகன் விளையாட-க்

காதலித் தழீஇ இனிது இருந்தனனே

தாது ஆர் பிரசம் ஊதும்

போது ஆர் புறவின் நாடு கிழவோனே

[தேனை நுகரும் வண்டுகள் சுற்றிவரும் பூக்கள் நிறைந்த வெளியிடங்களையுடைய மலைநாடன் அவன். அழகிய கண்களை உடைய மகன் விளையாடிக்கொண்டிருக்க, அவன் தன் காதலியைத் தழுவிக்கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு இருக்கிறான்.]

பாடல் 407:

----------------

காதலியை அரவணைத்த நிலையில் தலவன் யாழ் இசையை நுகரும் காட்சி

------------------------------------------------------------------------------------------

நயந்த காதலித் தழீஇப் பாணர்

நயம் படு முரற்கையின் யாத்த பயன் தெரிந்து

இன்புறு புணர்ச்சி நுகரும்

மென்புல வைப்பின் நாடு கிழவோனே

[தான் விரும்பிய தன் காதலியைத் தழுவியிருக்கும் நிலையில், பாணர்கள் நயமாக வெளிப்படுத்திய இசையை நுகர்ந்துகொண்டிருக்கிறான் மென்மையான நிலங்கள் நிறைந்த நாட்டின் உரிமையாளனாகிய அவன்.]

பாடல் 408:

---------------

இருவரும் இனிதே இசையைச் சுவைக்கும் காட்சி

--------------------------------------------------------------

பாணர் முல்லை பாடச், சுடரிழை

வாணுதல் அரிவை முல்லை மலைய,

இனிது இருந்தனனே நெடுந்தகை

துனி தீர் கொள்கைத் தன் புதல்வனொடு பொலிந்தே

[பாணர்கள் முல்லைத் திணையைப் பாட, ஒளி வீசும் இழை அணிந்த அவனுடைய அரிவை முல்லை மலரை அணிந்துகொண்டிருக்க, இவனோ ... வெறுப்பையெல்லாம் தீர்த்துவிட்ட தன் புதல்வனோடு சேர்ந்து இனிமையாக இருக்கின்றான்.]

பாடல் 409:

---------------

புதல்வனைத் தந்தை தழுவ, தாய் அவர்கள் இருவரையும் கட்டி அணைக்கும் காட்சி

---------------------------------------------------------------------------------------------------

புதல்வற் கவையினன் தந்தை மென்மொழிப்

புதல்வன் தாயோ இருவரும் கவைஇயினள்

இனிது மன்ற அவர் கிடக்கை

நனி இரும் பரப்பின் இவ்வுலகுடன் உறுமே

[புதல்வனைக் கட்டி அணைத்தான் தந்தை; இனிய மொழி பேசும் புதல்வனின் தாயோ ... இருவரையும் கட்டி அணைத்தாள்! இப்படிப்பட்ட இவர்களின் கிடக்கை இனியது; மிகவும் பரந்துபட்ட இந்தப் பெரிய உலகில் பெறக்கூடிய பயன் அனைத்தையும் உடனே தருவது!]

பாடல் 410:

--------------

தந்தையின் மார்பில் புதல்வன் தவழுகிறான்; மனைவி பக்கத்தில்.

---------------------------------------------------------------------------

மாலை முன்றில் குறுங்காட்டின்னகை

மனையோள் துணைவியாகப் புதல்வன்

மார்பின் ஊரும் மகிழ்நகை இன்ப-ப்

பொழுதிற்கு ஒத்தன்று மன்னே

மென்பிணித்தம்ம பாணனது யாழே

[மால நேரம். சிறிய காடு. இனிமையாய்ப் புன்னகைக்கும் மனைவி அவனுக்குத் துணை. அவன் மார்பில் தவழுகிறான் புதல்வன். இந்த இனிமையான பொழுதிற்கு ஒத்து இசைக்கின்றது ... பாணனின் மென்மையான யாழிசை!]

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

'இந்த உலகிலும் இதற்கு அப்பாற்பட்ட (துறக்க?) உலகிலும் கூட இதைப் போலக் குழந்தையோடு இருக்கும் இன்பம் கிடைக்காது' -- எவ்வளவு அருமையான கருத்து (பாடல் 401)! 

தலைவியை நுகர விழையும் தலைவனின் வேட்கை, அதில் அவன் காட்டும் பொறுமை -- இந்த உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த முறுக்கேற்றப்பட்ட யாழ் நரம்புகள் பற்றிச் சொன்னது கவிநயம் சொட்ட உளவியல் கருத்துக்களை நயமாகத் தெரிவிப்பதாகத் தோன்றுகிறது (பாடல் 402).

'புதல்வன் பிறந்த பின்னும் அவனுக்கு அவர்கள்மேல் விருப்பம் குறையவில்லை.' எவ்வளவு நுணுக்கமான கருத்து (பாடல் 403)!

"தந்தை பெயரன்" என்ற தொடரிலிருந்து இன்றைக்கு வழங்கும் "பேரன்" என்ற சொல்லுக்கு விளக்கம் கிடைக்கிறது அல்லவா (பாடல் 403).

இன்னும் எவ்வளவோ நினைத்துப் பார்க்கலாம்.

திருக்குறள் கருத்துக்களுக்கு இந்த ஐங்குறுநூற்றுப் பாடல் கருத்துக்கள் முன்னோடியோ? தெரியவில்லை. 

மொத்தத்தில் சொல்லப்போனால் ... இந்த ஐங்குறுநூற்றுப் பாடல்கள் காட்டும் சூழல் மிக மிக அழகிய இனிய குடும்பச் சூழல்; மென்மை உள்ளம் கொண்ட யாவரும் எப்போதும் விரும்பி வேண்டத்தக்க சூழல்! ஒவ்வொரு தமிழ்க் குடும்பமும் இப்படி அமைந்து வாழ்ந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!!

வியப்பா? வெறுப்பா?

"மெலிந்த மனம்" உடையவர்கள் இந்தப் பகுதியைப் படிக்கவேண்டாம் என்று முதலிலேயே சொல்லிவிடுகிறேன்! ஏனென்றால் இது ... இது ... மனித உயிர்களால் வெல்ல முடியாத ஒரு நிகழ்வைப் பற்றியது.

"சாவு," "இறப்பு" -- எப்படி வேண்டுமானாலும் அந்த நிகழ்வைச் சொல்லுவோம்.

அந்தக் கொடுமையான நிகழ்வு என் வாழ்க்கையை நான் நினைக்காத வகையில் மிகவும் மிகவும் மிகவும் தாக்கியிருக்கிறது. ஆமாம், என் தாய் வயிற்றில் பிறந்த ஓர் இளையனை ("தம்பி") அவனுடைய 3-ஆம் வயதில் இழந்தது; என் தந்தையை அவருடைய 36-ஆம் வயதில் இழந்தது -- இந்த எல்லாமும் என் 15 வயதுக்குள் முடிந்துவிட்ட பாடு. செத்த உடம்பு ஒன்றை 15 வயதில் தீண்டிக் குமுறி அழுவேன் என்று கற்பனை செய்துகூடப் பார்த்ததில்லை; நடந்தது.

அந்த வகையான இழப்பு சும்மாவா போகும், அதுவும் பாழாய்ப்போன நம் தமிழ்ச் சமுதாயத்தில்?

"கணவன்" என்ற ஆண் துணை இல்லாத பெண்ணாக ... "அடவு" இல்லாத மாமனாருடன் ஒத்துப்போய் ... எஞ்சியிருந்த இரண்டு குழந்தைகளை வளர்த்து ஆளாக்கும் பொறுப்பு என் அம்மாவுக்கு! பொறுமைக்கும் விவேகத்துக்கும் விதி சொன்னவர்போல் வாழ்ந்தவர் என் அம்மா.

சும்மா சொல்லக்கூடாது ... நம்முடைய சில "தமிழ்" மரபுகள் அமோகமானவை! விதவைகளுக்கு என்று ஒரு விதி, மற்ற பெண்களுக்கு என்று ஒரு விதி, ஆண்களுக்கு என்று ஒரு விதி!

இந்த விதிகளைப் பார்த்த சிறுவயதிலிருந்தே எனக்கு இந்தச் சமுதாயத்தின்மேல் அடங்காத கோபம்.

ஆனால் ...

பெண்கள் "உணர்ச்சி வசப்படுபவர்கள்"; அவர்கள் "கோபம்" கொள்ளக்கூடாது -- இந்த மாதிரியெல்லாம் தாராளமாகச் சொல்லிவிடும் இந்த அருமையான மரபு! காசா பணமா ... இந்த மாதிரியெல்லாம் முத்துக் கருத்துக்களை உதிர்க்க! சொன்னவர்கள் கூட்டம் மட்டும் ஏதோ தாங்களும் அந்தப் "பெரிய மனுச"க் கூட்டத்தில் சேர்த்தி என்று உள்ளுரத் திமிரிக்கொண்டிருக்கும்!

இந்தச் சமுதாயக் கருத்துப்படி ... பெண்களுக்குக் "கோபம்" வரக்கூடாது, தெரியுமா?! ஏன்? அது, அந்தக் "கோபம்" என்பது ... ஆண் உருவம் கொண்ட முனிவர்களுக்கே உரிய சொத்து!  எவனும் (I mean anyone, any male, even a lousy one) ... "முனிவன்" ஆனால் .... அவனுக்கு நல்ல license! அவன் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் -- அவன் காம உணர்ச்சி வசப்பட்டால்கூட அது "மகா பெரிய முனிவர் உணர்ந்த உணர்ச்சி; பட்டறிவு. ஆனாலும் அவருடைய 'முனி'த் தன்மை குறையவில்லை" என்ற விளக்கம் கிடைத்துவிடும்! எல்லாரும் கொண்டாடுவார்கள்! ஏன்? "அவன் முனிவன், Don't you understand!"

கடவுளே! நல்லவேளை ... இந்தச் சமூகத்தில் நான் ஆணாகப் பிறக்கவில்லை! :-) நல்லது செய்வதை நான் என் சாதாரண மனிதப் பிறவிக்கு, அதிலும் மகா மட்டமான பெண் பிறவிக்கு, ஏற்றபடியே செய்துவரப் பார்க்கிறேன்.

பெண்ணாகப் பிறந்ததால் குறையொன்றும் இல்லை! ஏன் ... எல்லாம் வல்ல அந்த மகா பெரிய முனிவர்களையோ அல்லது அந்த முனிவர்களின் காலில் விழுந்து வணங்குகிறவர்களையோ ... "பிரசவம்" என்ற கடுமையான தவத்துக்கு ஆளாக்குங்களேன், பார்க்கலாம்! ஒரு சின்ன gal stone  மூத்திரப் பையிலிருந்து வெளியேறும்போது படும் சிரமத்தைக்கூட அந்த மாதிரி மகாப் பெரியவர்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது! சும்மா ... "தாய்மை ஒரு தவம்" என்றெல்லாம் பேசிப் பயனில்லை! சும்மா .... வெத்துப் பேச்சில் பயன் இல்லை! பாடுபடும் பெண்களை மதிக்கக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். கோபப் படும் பெண்களை மதித்து அவர்கள் ஏன் அப்படிக் கோபப்படுகிறார்கள் என்று பார்த்து அவர்களுக்குத் தேவையானதைக் கொடுங்கள்! சும்மா "துர்க்கை / காளி" அம்மனை வழிபட்டால் மட்டும் போதாது!

இங்கே இந்த இடுகை முனிவர்களைப் பற்றியது அன்று. அந்த முனிவர்களையும் வெல்லும் இன்னொன்றைப் பற்றியது.

*********************************


அண்டம், உலகு ... என்று பரந்து கிடக்கும் ஒரு படிவை மனிதனின் அறிவு அளந்து பார்க்க முயல்கிறது. இன்று நேற்றில்லை, காலம் காலமாக இந்த முயற்சி இருந்துவருகிறது. அதனால் நீளம், அகலம், குறுக்கம், உயர்வு, தாழ்வு, ஆழம், மட்டம், பெருமை, சிறுமை, முன், பின், மேல், கீழ், இடது, வலது, ஓரம், நடு, ... இப்படிப் பல வகையான அளவைக் கோட்பாடுகளும் கிடைத்தன.

அதோடு ... ஒவ்வொரு பரிமாணத்தை உணரும்போதும் அதன் எல்லை எது என்று கண்டுபிடிக்கவும் அந்த எல்லையை எப்படி விளக்குவது என்று முயலவும் ஆர்வம். ஒவ்வொருவர் உள்ளத்திலும் "இருக்கிற எல்லாத்துக்குள்ளேயும் இதுதான் பென்னம் பெரிசு, இதுதான் சின்னஞ் சிறிசு. எல்லாரையும்விட இவர்தான் மிகவும் உயர்ந்தவர், இவன்தான் மிகவும் தாழ்ந்தவன்..." இப்படியும் ஒரு கருத்துப் போர்.

இதுவும் ஒருவகையில் "போட்டி" மனப்பான்மைதானோ?

பலருக்கும் தெரிந்த சங்க இலக்கியப் பாடல் ஒன்று -- புளித்துப்போகும் அளவுக்கு அடிக்கடிக் கேட்டிருக்கலாம். தலைவனுடன் தான் கொண்ட நட்பை அளந்து பார்க்கிறாள் ஒரு பெண். தான் கண்ட முடிவைச் சொல்ல நினைக்கிறாள். அந்தத் தலைவியின் முயற்சி இது.

அவள் தன்னைச் சுற்றிப் பார்க்கிறாள். கண்ணுக்கு எட்டியவரை எது பெரிதாக இருக்கிறது, எது உயரமாக இருக்கிறது, எது எங்கும் பரவி நிறைகிறது ... இப்படித் தேடித் தேடிக் கண்டுபிடித்து அவள் அடைவது என்ன உணர்ச்சி? அந்த உணர்ச்சி வெறும் மகிழ்ச்சி இல்லை, தன் மனத்துக்கு இனியவனுடன் அவள் கொண்ட நட்பு "எல்லாத்தையும் விட"ச் சிறந்தது என்று கண்டுபிடித்த பெருமிதச் செருக்கு! அந்தச் செருக்கில் எல்லைகளுக்கு இன்மை (non existence) காண்கிறாள்!

"நிலத்தினும் பெரிதே, வானினும் உயர்ந்தன்று,
நீரினும் ஆரளவின்றே ...
... ... நாடனொடு நட்பே"

[சுருக்கமான பொருள்: அந்த மலை நாடனோடு நான் கொண்டிருக்கும் நட்பு ... நிலத்தைவிடப் பெரியது. வானத்தைவிட உயர்ந்தது. தண்ணீரை விட நன்றாகப் பரவி நிறைவது.]

இதே போல ... ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்ட பொருள்களைச் சேர்த்துப் பார்ப்பதையும் சங்க இலக்கியம் மிக அழகாகக் காட்டுகிறது.

பலருக்கும் தெரிந்ததே ...

"மாட்சியின் பெரியோரை வியத்தலும் இலமே;
சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே"

[சுருக்கமான பொருள்: மாட்சிமை அடைந்ததால் 'பெரியவர்கள்' என்று பெயர் பெற்றவர்களை அதற்காக வியப்போடு போற்ற மாட்டோம்; அப்படியே அவர்களை ஒருவேளை போற்றினாலும் ... (மாட்சி பெறாததால்) 'சிறியவர்கள்' என்று இருக்கிறவர்களை ஒருபோதும் இகழவே மாட்டோம்.]

எவ்வளவு சிறப்பான, நயத்தக்க நாகரிகம்!!

பலரும் பலகாலமும் படித்துப் பழகிப் போன இந்தக் கருத்துக்கள் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இந்த அளவிற்கு அறிமுகம் ஆகாத வேறு ஒரு கருத்தைப் பார்ப்போம். அறிமுகம் ஆகியிருந்தாலும் இன்னும் ஒரே ஒருமுறை மீண்டும் நினைத்துப் பார்ப்பதில் தவறு இல்லை.

'வெற்றி தோல்விகளின் எல்லைகள் எவை?' என்று யாராவது கேட்டால் நம்மில் ஒவ்வொருவருக்கும் பல எண்ணங்கள் நிழலாடும், இல்லையா?

'ஊருக்கெல்லாம், நாட்டுக்கெல்லாம், உலகுக்கெல்லாம் நெடுங்காலமாக ... கவலைப்படாமல், உணர்ச்சியில்லாமல் கொடுமை செய்துகொண்டிருக்கும் ஒருவனை/ஒருத்தியை/ஒன்றை எப்படி அடக்குவது, எப்படி ஒடுக்குவது, எப்படி அடியோடு ஒழித்துக்கட்டுவது?' என்று கேட்டால் ஒவ்வொருவரின் கற்பனைக்கும் அளவே இல்லாமல் போகும்!

'தோல்வியை எப்படி ஏற்றுக்கொள்வது அல்லது எப்படி மறுப்பது?' என்று கேட்டால் வாயடைத்தும் போகலாம்!

கற்பனையை அவிழ்த்துவிட்டுத்தான் பாருங்களேன்.

*****************************

இது என்ன இடம்? எங்கே பார்த்தாலும் முதிர்ந்த கள்ளிச் செடியாக இருக்கிறதே.

பறவைகள் உண்டா?
ஓ, உண்டே. அதோ, இந்தப் பட்டப்பகலில் கூட ஓயாமல் கூவுகிறதே, அதுதான் இங்கே பறவை; அதன் பெயர் கூகை.

மக்கள் நடமாட்டம் உண்டா?
ஆமாம், கோணல் மாணலாக ஒழுங்கில்லாமல் வளர்ந்த பல்லைக் காட்டிக்கொண்டு நிறையப் பேய்ப் பெண்கள் திரிவார்கள்!

இங்கே இரவில் இருட்டாக இருக்குமா, விளக்கு உண்டா?
உண்டு, உண்டு, எப்போதும் எரியும் விளக்குக் கூட இருக்கிறது. அதோ ... பிணங்கள் எரியும் தீ இருக்கிறதே, அதுதான் விளக்கு.

பாட்டு, கூத்து உண்டா?
ஓ, உண்டே; அதற்குமட்டும் குறைவே இல்லை. அதோ பாருங்கள் ... கடுமையான தீயில் எலும்பெல்லாம் உருகிச் சாம்பலாகிப் போய்க்கொண்டிருக்கும் பிணங்களை. அந்த இடத்தை விட்டு விலகிப் போக முடியாமல் அந்தச் சாம்பல் மேலேயே கண்ணீர் விட்டுக் கதறும் அந்தப் பிணங்களின் அன்பர்களுடைய அழுகை ஓசை கேட்கிறதில்லையா? அதுதான் இங்கே பாட்டு!

எங்கே பார்த்தாலும் மூடுபனி போல வெள்ளைப் புகை கவிந்திருக்கிறது. பார்க்கவே அச்சமாக இருக்கிறதே.

இதென்ன இப்படி ஓர் அவலமான இடம்? இந்த அருவருப்பையெல்லாம் அடியோடு போக்கி இந்த இடத்தை அழித்துத் துடைத்துத் துப்புரவு செய்துவிட்டு ஒரு நல்ல புது இடத்தை உண்டாக்க முடியாதா?

முடியவே முடியாது. இந்த இடத்தை யாராலும் கைப்பற்றி எடுத்துச் செம்மைப்படுத்தவே முடியாது. முயன்றால் தோல்விதான்.

அப்படி என்ன இதற்கு அவ்வளவு வலிமை?

வலிமையா? திறமை! இதன் திறமை மிகப் பெரியது, பழையதும்கூட.

இதோடு போரிட்டால்?
நமக்குத்தான் தோல்வி. இது நம்மைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே நாம் எல்லாரும் நம் முதுகைக் காட்டிவிட்டு இல்லாமல் போய்விடவேண்டியதுதான்.

ஏன் அப்படி?
இது ஒரு மிகப் பழைய காடு. இது எல்லாருடைய முதுகுப் புறத்தையும் பார்த்துவிடும்; ஆனால் இதன் முதுகுப் புறத்தைமட்டும் யாரும் பார்த்தது இல்லை, பார்க்கவும் முடியாது. இது எல்லார் முதுகும் போன பிறகும் அவர்களுக்கு ஒரு முதுகைத் தரும்! அதாவது ... இதுவே மக்களுக்கு ஒரு முதுகாகவும் ஆகக்கூடியது. அதுதான் இதனுடைய மிகப் பெரிய வலிமையும் திறமையும்!

இவ்வளவு திறமையுடைய இதனால் செய்ய முடியாதது என்று ஏதாவது இருக்குமே, இல்லையா?
ஆமாம், ஒரே ஒன்றை மட்டும் இதனால் செய்யமுடியாது.
அதாவது ... இதன் முதுகுப் புறத்தைப் பார்த்தவர்களைமட்டும் இதனால் பார்க்கமுடியாது!

*******************************

புறநானூறு 356 (எருக்காட்டூர்த் தாயங்கண்ணனார்)
---------------------------------------------------------------------
களரி பரந்து கள்ளி போகி-ப்
பகலும் கூவும் கூகையொடு பிறழ்பல்
ஈம விளக்கின் பேஎய் மகளிரொடு
அஞ்சுவந்தன்று இம் மஞ்சுபடு முதுகாடு;
நெஞ்சு அமர் காதலர் அழுத கண்ணீர்
என்பு படு சுடலை வெண்-நீறு அவிப்ப
எல்லார் புறனும் தான் கண்டு உலகத்து
மன்பதைக்கெல்லாம் தான் ஆய்-த்
தன் புறம் காண்போர்க் காண்பறியாதே

*******************************

"உயர்திணை" உயிர்களைப் பார்ப்போம்.

"உயர்திணை" மக்களால் என்னவெல்லாமோ சாதிக்க முடியும் -- கம்பன் ஆகமுடியும், கொம்பன் ஆகமுடியும், காட்டான் ஆகமுடியும். பிறர் முதுகைக் கூடப் பார்க்க முடியும். ஆனால் தன்னுடைய முதுகை மட்டும் தன் சொந்தக் கண்ணால் பார்க்க முடியாது. அப்படிப் பார்க்க வேண்டுமானால் ... ஓர் "அஃறிணை"யின் புற உதவி தேவை -- ஒன்றின் உருவை இன்னொன்று காட்டுகிற மாதிரியில் இரண்டு கண்ணாடிகள் வேண்டும்!

ஆனால் ... உயிர் இல்லாத ... "அஃறிணை"யான இந்தச் சுடுகாடோ அதற்கு நேர் மாறு, இல்லையா?

இந்தப் போட்டியில் யாருக்கு வெற்றி?

இந்தப் பாடலைப் பாடிய புலவருக்கு ... முதுகாட்டின் இடுக்குப் பிடியில் உயிரினங்கள் காலம் காலமாய்ச் சிக்கித் தவித்துத் தோல்வி அடைந்துகொண்டிருப்பதைப் பற்றி எழுந்த உணர்வு வெறுப்பா? வியப்பா?

எனக்குப் புரியவில்லை!