மணிமேகலை -- உருவத்தோற்றம் ... (1)

மணிமேகலை என்று தமிழில் ஒரு காப்பியம் உண்டு என்று பலருக்கும் தெரியும். காப்பியத்தலைவி யார் என்றால், மணிமேகலை என்ற ஒருத்தி என்றும் தெரியும்.

  

அந்த மணிமேகலையைப் பற்றி இந்தக் காலத்தில் பல நூல்கள் இருப்பதாகவும் இணையத்தில் கட்டுரைகள் இருப்பதாகவும் தெரிகிறது.


**********************************************

முன்னாளில்
----------------
தமிழ் முதுகலை வகுப்பில் படித்த காலத்தில்,  என் மதிப்பிற்குரிய அன்பு நிறைந்த பேராசிரியர் ஔவை துரைசாமிப் பிள்ளை அவர்கள் எங்களுக்கு மணிமேகலைப் பாடம் கற்பித்தார். அந்தக் காலத்தில், மாணவர்கள் ஆசிரியரைக் கேள்வி கேட்பது அரிது. அவர் சொன்னதை அப்படியே கேட்டுக்கொள்ளவேண்டும். ஆனாலும், அந்த ஒடுக்கத்தை மீறி ஔவையிடம் நான் கேட்ட பல கேள்விகளுள் ஒன்று மணிமேகலையின் உருவத்தோற்றம் பற்றி.
  
  
மணிமேகலை என்ற பெயரைக் கேட்டவுடனே பலரும் நினைப்பது ஒரு பெண் துறவியை. அந்தப் பின்னணியில்தான் நானும் மணிமேகலைக் காப்பியத்தைக் கல்லூரியில் படித்தேன். ஆனால் ஒரு பெண் துறவி எப்படியிருப்பாள் என்ற விளக்கம் கிடைத்ததில்லை. அன்றாட வாழ்க்கையிலும் பெண் துறவிகளைப் பார்த்ததில்லை. பார்த்த ஆண் துறவிகள் சிலர் சடாமுடி வைத்திருந்தார்கள், சிலர் தலைமயிரை மழித்திருந்தார்கள். இந்த அமைப்பில் மணிமேகலையைக் கற்பனை செய்திருந்தது என் மனம்.
  
அதனால் காப்பியத்தில் மணிமேகலையைக் குறிக்கும் "அணிப்பூங்கொம்பர்," "மணிப்பூங்கொம்பர்," "ஆயிழை," "அணியிழை" இன்ன பிற சொற்கள் எனக்குக் குழப்பம் தந்தன. ஆசிரியரிடம் கேட்டேன் -- காப்பிய ஆசிரியர் (சீத்தலைச் சாத்தனார்) ஒரு துறவிப் பெண்ணை ஏன் இப்படி வருணிக்கிறார் என்று. ஆசிரியர் சொன்னார் அது பெண்களை வருணிக்கும் இலக்கிய மரபு என்று. எனக்கு அந்த விடை அமைதி தரவில்லை. ஆனால், மேற்கொண்டு கேள்வி கேட்க முடியாத வகுப்புச் சூழ்நிலை.

பிற்காலத்தில்
-------------------
நான் தமிழாசிரியையாகப் பணி செய்த காலத்திலும் பின்னாளில் ஆய்வுக்களத்தில் மணிமேகலைக் கதையைப் பலமுறை படித்தபின்பும் மணிமேகலையைப் பற்றி எனக்கு ஒரு விடை கிடைத்தது. மணிமேகலைக் காப்பியத்தில் சொல்லப்பட்ட மணிமேகலை காப்பியம் முழுவதிலும் துறவி இல்லை. காப்பியத்தின் கடைசி வரியான "பவத்திறம் அறுக எனப் பாவை நோற்றனள்" என்ற வரியில்தான் மணிமேகலையின் துறவு பற்றிச் சொல்லப்படுகிறது.

துறவற நிலைக்குச் செலுத்தப்பட்ட ஓர் இளம்பெண்ணின் கதையே இந்த மணிமேகலைக் காப்பியம். மணிமேகலை ஒரு கணிகையாகவும் வாழ்ந்ததில்லை. அவளுடைய தாய் மாதவியைப் போல நாட்டியத்தில் தேர்ச்சி பெறவுமில்லை. நாம்தான் மணிமேகலை என்ற காப்பியம் ஒரு பெண் துறவியைப் பற்றிய கதை என்றோ ஒரு நாட்டியக்காரியின்/கணிகையின் கதை என்றோ மாறாகச் சொல்லிவருகிறோம்.

காப்பியம் முழுவதிலும் மணிமேகலை ஒரு சாதாரணப் பெண்ணாகவே காட்டப்பட்டிருக்கிறாள். ஒரு சாதாரணப் பெண்ணுக்கு இருக்கும் உணர்ச்சிகள் அனத்தும் அவளுக்கு உண்டு. இதை மிக நுணுக்கமாகக் காப்பிய ஆசிரியர் காட்டிப் போகிறார். இதைப் பிறகு பார்ப்போம். 

   

*************************************************


அண்மையில் , இணைய காலத்தில்
------------------------------------------------ 

நெடுநாட்களாக மணிமேகலைக் காப்பியத்தில் உள்ள ஒரு சொல்லுக்கு உரையாசிரியர்கள் தந்த விளக்கம் சரியென்று தோன்றாததால் குழம்பிக்கொண்டிருந்தேன். அந்தச் சொல்லைப் பற்றிப் பிறகு சொல்கிறேன். என் குழப்பத்துக்குத் தெளிவு தேவையாக இருந்தது. அதனால், மணிமேகலையின் உருவத்தோற்றம் பற்றி எனக்குத் தெரியவேண்டியிருந்தது. 

மணிமேகலையின் தோற்றத்தை யாராவது ஓவியமாக வரைந்திருக்கலாம் என்று நினைத்து இணையத்தில் தேடிப் பார்த்தபோது பல படங்கள் கிடைத்தன.

படங்களுக்கு நன்றி: இணையம் + நூல், கட்டுரை ஆசிரியர்கள் + ஓவியர்கள்

படம் 1

படம் 2

படம் 3

படம் 4

 

 

படம் 5

 

 

படம் 6

 

படம் 7

படம் 8

படம் 9

****************************************************

மேலே உள்ள படங்கள் மலர்வனத்தில் மணிமேகலையையும் (படம் 1) பிச்சைப்பாத்திரம் ஏந்திய மணிமேகலையையும் (படங்கள் 2-8) இக்கால நாடகத்தில் மணிமேகலை நடிப்பது மாதிரியான நிலையையும் (படம் 9) குறிக்கிற மாதிரித் தெரிகின்றன.

ஆனால், படங்களில் உள்ள மணிமேகலைக்கும் காப்பியத்தில் உள்ள செய்திகளுக்கும் 100% என்ற அளவில் பொருத்தம் இல்லை.

படம் 1 காட்டுவதுபோல் ... காப்பியத்தில் மணிமேகலையும் உதயகுமரனும் இவ்வளவு அணுக்கத்தில் நேருக்கு நேர் பார்த்துக்கொள்ளவேயில்லை. உதயகுமரன் தேரில் வந்தபோது மணிமேகலையைப் பார்க்கவேயில்லை. அணுக்கத்தில் வந்தபோது சுதமதியைத்தான் பார்க்கிறான். அப்போது மணிமேகலை பளிக்கறைக்குள் இருக்கிறாள். பளிக்கறைச் சுவர் வழியேதான் மணிமேகலையின் உருவம் உதயகுமரனுக்குத் தெரிகிறது. அவ்வளவே. 

படங்கள் 2-4 காட்டுவது மணிமேகலை தன் பிச்சைப்பாத்திரத்திலிருந்து உணவை எடுத்துப் பசித்தவர்களுக்குக் கொடுக்கும் நிலை. பொருள் சரியே. ஆனால் அப்போது அவளுடைய கோலம் ஒரு பிக்குணிக்கோலமாக இருக்கவேண்டும். இந்தப் படங்களில் உள்ளவள் ஒரு பிக்குணியா? அதோடு, பிச்சை ஏற்றுக்கொள்ளும் மக்களும் "பசி தின வருந்திய பைதல் மாக்க"ளாக, அதாவது, பசித்துன்பத்தால் வருந்திய மக்களாகக் காட்டப்படவில்லை. அவர்கள் நல்ல உடையெல்லாம் போட்டிருப்பதாகவும் தெரிகிறது. காப்பியம் சொல்லும் அவல நிலையில் உள்ள மக்களை இந்தப் படங்கள் காட்டவில்லை. 

படங்கள் 5-8 மணிமேகலையை ஒரு பிக்குணியாகக் காட்ட முயல்கின்றன. ஆனால், இதுதான் பிக்குணிக் கோலமா? இல்லை. சில படங்களில் உள்ளதுபோல, பிக்குணிகள் உருத்திராக்க மாலை அணிந்தார்களா? இல்லை என்று நினைக்கிறேன். காப்பியமும் மணிமேகலையை உருத்திராக்கம் அணிந்தவளாகச் சொல்லவில்லை. 

படம் 9 பற்றி என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை.

****************************************

இந்தக் காப்பியத்தில் என்னைக் கவரும் ஒரு புதுமைக்கூறு என்ன என்றால் ... காப்பியத் தலைவியும் (மணிமேகலை) காப்பியத் தலைவனும் (உதயகுமரன்) இணையாதது மட்டுமில்லை, அவர்கள் இருவரும் "மணிமேகலை"யாகவும் உதயகுமரனாகவும் அணுக்கத்தில் நேருக்கு நேர் பார்த்து உரையாடவும் இல்லை. ஆ, இது உண்மையா என்று கேட்கலாம். ஆம், உண்மை. விளக்கத்தை அடுத்துக் காண்போம்.

மலர்வனத்தில் மணிமேகலையைப் பளிக்கறைச் சுவர் வழியேதான் பார்க்கிறான் உதயகுமரன். அவன் பார்த்த வடிவும் பல உருவங்களாகத் தோன்றி அவனைக் குழப்புகிறது. அதனால், உண்மையான "மணிமேகலை" உதயகுமரனுக்குப் புலப்படவில்லை.

அடுத்து உதயகுமரன் அவளைப் பார்ப்பது ஊர் அம்பலத்தில்.  தன் நெஞ்சம் கவர்ந்த வஞ்சக் கள்வி மணிமேகலையைத் தேடி வந்த உதயகுமரன் ஒரு பிக்குணியைப் பார்க்கிறான். அந்தப் பிக்குணிக்கோலத்தின் உள்ளே மறைந்திருக்கும் "மணிமேகலை"யைப் பார்க்க முடியவில்லை. 

பிக்குணிக் கோலத்தில் இருக்கும் மணிமேகலை, உதயகுமரனிடமிருந்து தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்காக, தெய்வம் கொடுத்த மந்திரத்தை ஓதிக் காயசண்டிகையாக உருவெடுக்கிறாள். இப்போது காயசண்டிகையைப் பார்க்கிறான் உதயகுமரன். அந்த உருவத்தைக் கண்ட உதயகுமரனுக்கு அவள் உண்மையில் மணிமேகலை என்று தெரியவில்லை. ஆக, இப்போது காயசண்டிகை வடிவத்தின் உள்ளே மறைந்திருக்கும் மணிமேகலையை அவன் பார்க்கவில்லை.

அவன் கொலைப்பட்டு இறக்கும்வரை மணிமேகலை காயசண்டிகை உருவில்தான் இருக்கிறாள். அவன் கொலைப்பட்டு இறந்ததை அறிந்து உடனே காயசண்டிகை வடிவத்தை மாற்றி உண்மையான மணிமேகலை வடிவத்தைப் பெறுகிறாள். அவன் உடலைத் தழுவ விரும்பி அவன் பக்கம் வருகிறாள். தெய்வம் தடுத்துவிட அவன் உடலை அவள் தொடவில்லை. அந்தோ, தனக்காகப் பரிதவித்த அந்த உண்மையான மணிமேகலையை அவ்வளவு அணுக்கத்தில் பார்க்க உதயகுமரன் உயிரோடு இல்லை.

இப்படி, மணிமேகலை --> பிக்குணிக்கோலம் --> காயசண்டிகை உருவம் --> மணிமேகலை என்றும், பிறகு மணிமேகலை --> ஆண்மைக்கோலம் --> மணிமேகலை என்று பல நிலைகளிலும் இந்தக் காப்பியத்தலைவியைப் பார்க்கிறோம். 

  
  
(தொடரும்)  

  

  

திருவாதிரை -- அப்பர் நோக்கில் ...

"திரு ஆதிரைத் திருப்பதிகம்"

-----------------------------------

தேவார மூவருள் அப்பர் பாடிய ஒரு தேவாரப் பதிகம் "திரு ஆதிரைத் திருப்பதிகம்" என்று தொகுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

திரு ஆரூர், திரு ஆதிரைத் திருப்பதிகம், குறிஞ்சி(ப் பண்)

(நன்றி: திருவாளர்கள் கோபாலையரும் ஃபிரான்சுவா க்ரோ அவர்களும் சேர்ந்து பதிப்பித்த வெளியீடு. Institut Français D'Indologie, Pondichery, 1985)

++++++++++++++++++++++++++++++++++

முத்து விதானம்; மணி பொன் கவரி; முறையாலே

பத்தர்களோடு பாவையர் சூழப் பலிப் பின்னே

வித்தகக் கோல வெண்தலைமாலை விரதிகள்:-

அத்தன் ஆரூர் ஆதிரை நாளால் அது வண்ணம்!

மணியார் சேயார், நல்லார் தீயார், நாள்தோறும்

பிணிதான் தீரும் என்று பிறங்கிக் கிடப்பாரும்:-

"மணியே! பொன்னே! மைந்தா! மணாளா!" என்பார்கட்கு

அணியான் ஆரூர் ஆதிரை நாளால் அது வண்ணம்!

வீதிகள்தோறும் வெண் கொடியோடு விதானங்கள்;

சோதிகள்விட்டுச் சுடர் மா மணிகள்; ஒளி தோன்றச்

சாதிகள் ஆய பவளமும் முத்துத் தாமங்கள்:-

ஆதி ஆரூர் ஆதிரை நாளால் அது வண்ணம்!

குணங்கள் பேசிக் கூடிப் பாடித் தொண்டர்கள்

பிணங்கித் தம்மில் பித்தரைப் போலப் பிதற்றுவார்--

வணங்கி நின்று வானவர் வந்து வைகலும்

அணங்கன் ஆரூர் ஆதிரை நாளால் அது வண்ணம்!

நிலவெண்சங்கும் பறையும்(ம்) ஆர்ப்ப, நிற்கில்லாப்

பலரும் இட்ட கல்லவடங்கள் பரந்து, எங்கும்

கலவமஞ்ஞை கார் என்று எண்ணிக் களித்து வந்து

அலமரு ஆரூர் ஆதிரை நாளால் அது வண்ணம்!

விம்மா, வெருவா, விழியா, தெழியா, வெருட்டுவார்;

தம் மாண்பு இலராய்த் தரியார், தலையான் முட்டுவார்:-=

"எம்மான், ஈசன், எந்தை, என் அப்பன்" என்பார்கட்கு

அம்மான் ஆரூர் ஆதிரை நாளால் அது வண்ணம்! 

செந்துவர்வாயார் செல்வன் சேவடி சிந்திப்பார்;

மைந்தர்களோடு மங்கையர் கூடி மயங்குவார்:--

இந்திரன் ஆதி வானவர், சித்தர், எடுத்து ஏத்தும்

அந்திரன் ஆரூர் ஆதிரை நாளால் அது வண்ணம்! 

முடிகள்வணங்கி மூவாதார்கள் முன் செல்ல,

வடிகொள் வேய்த்தோள் வான் அர மங்கையர் பின் செல்ல,

பொடிகள் பூசிப் பாடும் தொண்டர் புடை சூழ,

அடிகள் ஆரூர் ஆதிரை நாளால் அது வண்ணம்! 

"துன்பம், நும்மைத் தொழாத நாள்கள்" என்பாரும்,

"இன்பம், நும்மை ஏத்தும் நாள்கள்" என்பாரும்,

"நுன்பின் எம்மை நுழையப் பணியே!" என்பாரும்:--

அன்பன் ஆரூர் ஆதிரை நாளால் அது வண்ணம்! 

பார் ஊர் பௌவத்தானைப் பத்தர் பணிந்து ஏத்த,

சீர் ஊர் பாடல் ஆடல் அறாத செம்மாப்பு ஆர்ந்து,

ஓர் ஊர் ஒழியாது உலகம் எங்கும் எடுத்து ஏத்தும்

ஆரூரன்தன் ஆதிரை நாளால் அது வண்ணம்! 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

இங்கே அப்பர் தேவாரப் பாடல்களின் வரிகளில் சொற்கள் எளிமையாகப் பிரித்து இருப்பதால், அந்தச் சொற்களின் பொருளைப் புரிந்துகொள்வதில் தடை இருக்காது என்று தோன்றுகிறது.

அதற்கும் அப்பால் நமக்குக் கிடைக்கும் விவரங்கள் அன்றைய காலத்து, அதாவது அப்பர் காலத்து, நிலையை நாம் புரிந்துகொள்ள இது ஒரு நல்ல ஆவணம். 

திரு ஆதிரை நாளில், திரு ஆரூரில் அப்பர் கண்ட காட்சியை இங்கே படித்துத் தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது. 

இன்றைக்கு அங்கே திருவாரூரில் நடப்பது என்னவோ/எப்படியோ, தெரியவில்லை. ஆனால், இந்த அப்பர் பதிகம் ஒவ்வோர் ஆண்டும் திருவாதிரை நாளில் என் கற்பனையை/மனதை நிறைவு செய்துவருகிறது.

+++++++++++++++ 

அதெல்லாம் கிடக்கட்டும். சாப்பாடு? அதுதானே நம் பண்டிகைகளில் முக்கியமானது?

ஒவ்வோர் ஆண்டும் என் அம்மா செய்த திருவாதிரைக் களி அல்வா போல இருக்கும்! அந்தத் "தாளகம்" ஊரைக் கூட்டும் மணம். அந்தக் கலயை அவரிடமிருந்து தெரிந்துகொண்டேன். பல ஆண்டுகள் இங்கேயும் களியும் தாளகமும் தவறாமல் செய்தது உண்டு. கடந்த சில ஆண்டுகளாக எல்லாக் கடவுளருக்கும் நான் "லீவு" கொடுத்துவிட்டேன் -- "எனக்கு ஒடம்பு சௌகரியம் இல்லெ"-னு. 

இனிமேல் அந்தக் கடவுளா வந்து வேண்டினால்தால் என்னால் எதுவும் செய்ய முடியும். என்னைப் படைத்தும் இயக்கியும் ஆட்டியும் வைப்பவன் அவன்தானே? அப்பொ ... அவனுக்கு வேணும்-னா எனக்கு வேணுங்க்றதெ அவன் செய்யணும். இது நல்ல பிடிவாதம், இல்லையா?

பார்ப்போம். கைலெ கெடெக்கிற எதாவது ஒண்ணெ வச்சு ஒரு களி கிண்டி ஒரு தாளகமும் வெக்கப் பாக்கிறேன்; ஆனா எப்போ-னு சொல்ல முடியாது. முடிஞ்சப்போ செய்வேன்; என்னப் படைத்த அவனும் ஏற்றுக்கொள்வான்; அவனுக்கு வேறு வழியில்லை! :-) :-) :-) 

"வடசொல்" ... நன்னூலார் அடிச்சுவட்டில்

"வடசொல்" பற்றித் தொல்காப்பியத்தில் காணும் கருத்தை இதற்கு முந்தைய பதிவுகளில் பார்த்தோம்.

இந்தப் பதிவில் நன்னூலாரின் கருத்தைப் பார்ப்போம்.

"செய்யுள்" என்றால் என்ன என்று நன்னூலார் முதலில் விளக்குகிறார். 

பல்-வகைத் தாதுவின் உயிர்க்கு உடல் போல் பல

சொல்லால் பொருட்கு இடனாக உணர்வினில்

வல்லோர் அணிபெறச் செய்வன செய்யுள்

[சுருக்கமான பொருள்: பலவகைத் தாதுகளால் (== அடிப்படைப் பொருள்களால்) உயிருக்கு உடல் அமைவதுபோல ... பல(வகைச்) சொற்களால், பொருள் என்பதைக் கொள்ளிடமாக, உணர்வில் முதிர்ச்சி அடைந்தவர்கள் அழகாகச் செய்வது செய்யுள்.] 

இதன் வழிப் பார்த்தால் ... உயிர் + உடல் :: பொருள் + சொல் ==> செய்யுள். 

புரிகிறதா?

செய்யுளில் இடம் பெறுவதால் சொற்களைப் பற்றிப் பேசவேண்டிய நிலை இலக்கண ஆசிரியனுக்கு. 

அதனால் ... சொற்களின் வகை பற்றிச் சொல்கிறார் நன்னூலார்.

இயற்சொல் திரிசொல் இயல்பில் பெயர் வினை

என இரண்டாகும்; இடை உரி அடுத்து

நான்கும் ஆம், திசை வடசொல் அணுகாவழி 

[சுருக்கமான பொருள்: இயற்சொல், திரிசொல் என்ற இரண்டுவகைச் சொற்களும் பெயர்ச்சொல், வினைச்சொல் என்று பிரிவுபடும். அதோடு, இடைச்சொல், உரிச்சொல் என்று இரண்டு வகைச் சொற்கள் உண்டு. ஆக, சொற்களின் வகை நான்கு. திசைச்சொல், வடசொல் என்பவை இதில் சேர்த்தியில்லை.]

மேற்போக்காகப் படிப்பவருக்கு இங்கேதான் சிக்கல் தொடங்கும்போல. ஏனென்றால் ...  "திசை வடசொல் அணுகாவழி" என்ற தொடரிலிருந்து அரையும் குறையுமாக எடுத்துக்கொண்டு "வடசொல் அணுகாவழி" என்று நன்னூலார் சொன்னார் சொன்னார் என்று யாராவது நினைத்தும் சொல்லியும் திரிந்துகொண்டிருந்தால் .... அது நன்னூலாருக்கு இழுக்கு! :-)  

இயற்சொல், திரிசொல் என்ற இரண்டுவகைச் சொற்களையும் பெயர், வினை, இடை, உரி என்ற இலக்கணப் பகுப்புக்கு உட்படுத்துகிறார் நன்னூலார்; ஆனால், திசைச்சொல், வடசொல் ஆகிய இரண்டு வகைச்சொற்களையும் அதேபோலப் பெயர், வினை, இடை, உரி என்ற இலக்கணப் பகுப்புக்கு உட்படுத்தவில்லை.   

இந்த நோக்கில் பார்த்தால் ... 

தொல்காப்பியத்தில் உள்ளதுபோலத் துல்லியமான பகுப்பு முறை நன்னூலில் இல்லை என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. தொல்காப்பியர் சொற்களை இலக்கண (grammatical) முறையிலும் வழக்கு (usage, geographical) முறையிலும் பகுத்திருக்கிறார். நன்னூலாரைப்போல 'இது இப்படி இரண்டு; இதோடு இதைச் சேர்த்தால் இது நான்கு; ஆனால், இந்த இரண்டும் சேர்த்தி இல்லை' என்று குழப்பவில்லை. அதனால் தொல்காப்பியத்தின்  தெளிவு எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது.

இங்கே, நன்னூலில் உள்ள "வட சொல் அணுகாவழி" என்பதைப் பிடித்துக்கொண்டு ... தமிழுக்கு "வட சொல்" என்பது சேர்த்தியில்லை என்று பிற்காலத்தில் ஒரு சிலர் நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டார்களோ? அப்படி யாராவது நினைத்தால் ... அப்படி நினைக்கிறவர்கள் நன்னூலின் எல்லா நூற்பாக்களையும் புரிந்துகொள்ளாதவர்களாகவே இருக்கவேண்டும். 

வேடிக்கை என்ன என்றால் ... நன்னூலார் "திசைச்சொல்"லையும் "வடசொல்"லோடு இணைத்துச் சொல்லியிருக்கிறார்! அப்படி இருக்கும்போது ... வடசொல்லை விலக்கினால் திசைச்சொல்லையும் விலக்கவேண்டுமே! 

சரி, "திசைச்சொல்" "வடசொல்" பற்றி நன்னூலார் என்ன சொல்கிறார்? பார்ப்போமா? 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

"திசைச்சொல்" -- நன்னூலார் கருத்துப்படி ...

---------------------------------------------------------------

செந்தமிழ் நிலம் சேர் பன்னிரு நிலத்தினும்

ஒன்பதிற்று இரண்டினில் தமிழ் ஒழி நிலத்தினும்

தம் குறிப்பினவே திசைச்சொல் என்ப 

[சுருக்கமான பொருள்: செந்தமிழ் நிலத்தைச் சேர்ந்த 12 இடங்களிலும், 18 நிலங்களில் தமிழ் வழங்காத இடத்திலும், அந்தந்த நிலத்து மக்கள் தமக்கு மட்டுமே புரியும் வகையில் பயன்படுத்தும் சொல் (செந்தமிழில் வந்து வழங்கும்போது) "திசைச்சொல்" என்ற குறியைப் பெறும்.] 

அதாவது 12 + 17 இடங்களில் அந்தந்த இடத்துக்கு ஏற்றபடிப் புழங்கி அங்கேயிருந்து செந்தமிழ் நிலத்துக்கு வந்து வழங்கும் சொற்கள் "திசைச்சொற்கள்" என்று சொல்லப்படும்.

இங்கே எனக்கு ஆர்வம் தரும் தொடர் "ஒன்பதிற்று இரண்டினில் தமிழ்-ஒழி-நிலத்தினும்" என்பது. 

"திசைச்சொல்" பற்றித் தொல்காப்பியர் என்ன சொன்னார் என்று முன்னைய ஒரு பதிவில் பார்த்தோம். 

நினைத்துப் பாருங்கள், "தமிழ்-ஒழி-நிலம்" என்று தொல்காப்பியர் குறிப்பிடவில்லை. 

நன்னூலார் காலத்துக்குள் அப்படி ஒரு பிரிவு (== "தமிழ் ஒழி நிலம்" 17 என்று) உண்டாக்கிப் பார்க்கும் வழக்கம் ஏற்பட்டிருக்கவேண்டும், அதனால் அவர் அந்தக் கோணத்தில் பார்க்கிறார் என்று தோன்றுகிறது, இல்லையா?

சரி. அது போகட்டும்.

இங்கெ பாருங்க, இந்த '12 நிலம்' '18 நிலம்' ... அப்பிடிப் பட்ட பிரிவுகளெ! ஏகப்பட்ட ஆராய்ச்சியும் உரையும் இருக்கு. அதில் எல்லாம் புகுந்து பார்த்து நான் புரிந்துகொண்ட கருத்தை விளக்க இப்போது எனக்கு நேரம் இல்லை. எனவே சுருக்கமான பொருளைமட்டும் தருகிறேன்.

அட, நன்னூலார் சொன்ன இந்தத் "தமிழ்-ஒழி-நிலம்" (== இடங்கள்) எது ஐயா? யாருக்காவது திட்டவட்டமாகத் தெரியுமா? எனக்குத் தெரியாது, ஒத்துக்கொள்கிறேன். உரையாசிரியர்கள் சொல்றாங்க ... "சிங்களம், சோனகம், சாவகம், சீனம், துளுவம், குடகம், கொங்கணம், கன்னடம், கொல்லம், தெலுங்கம், கலிங்கம், வங்கம், கங்கம், மகதம், கடாரம், கௌடம், குசலம்" 

இதெல்லாம் "தமிழ் ஒழிந்த 17 நிலங்கள்"; அதாவது ... செந்தமிழ் நிலத்துக்கு அப்பால் இருந்து, தமிழ் புழங்காத 17 இடங்கள். 

அந்த 17 இடங்களிலிருந்தும் வந்து தமிழில் வழங்கும் சொல் "திசைச்சொல்" என்கிறார் நன்னூலார்.

அப்போ, இந்த 17 "தமிழ் ஒழி நில"த்திலிருந்து வந்த சொற்கள் நன்னூலார் காலத்துத் தமிழருக்குப் பழக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும், இல்லையா? 

ஒரு கருத்தை உன்னித்துப் பாருங்கள், இப்படித் "திசை"ச் சொற்களை வரையறுத்த நன்னூலார் அவற்றைத் தமிழுக்கு வேண்டாத சொற்கள் என்று விலக்கவில்லை! 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

"வடசொல்" -- நன்னூலார் கருத்துப்படி ...

------------------------------------------------------- 

பொது எழுத்தானும் சிறப்பு எழுத்தானும்

ஈரெழுத்தானும் இயைவன வடசொல் 

[சுருக்கமான பொருள்: தமிழுக்கும் வடமொழிக்கும் பொதுவான எழுத்தால் ஆகிய சொற்களும், வடமொழிக்கே உரிய சிறப்பு எழுத்தால் ஆகிய சொற்களும், இருவகைப்பட்ட (பொது + சிறப்பு) எழுத்தாலும் ஆகிய சொற்களும் (தமிழில் வந்து வழங்கும்போது) "வடசொல்" என்று குறிக்கப்படும்.] 

உரையாசிரியர் தரும் எடுத்துக்காட்டு: 

1. அமலம், காரணம் -- இவை பொது எழுத்தால் இயைந்தன

2. சுகி, போகி, சுத்தி -- இவை சிறப்பெழுத்தால் இயைந்தன

3. அரி, அரன், சயம் -- இவை ஈரெழுத்தாலும் இயைந்தன  

உரையாசிரியர்கள் கருத்துப்படி, மேற்கண்ட சொற்களில் முதல் வகை "தற்சமம்" என்று குறிக்கப்படும். மற்ற இரண்டும் "தற்பவம்" என்று குறிக்கப்படும்.

ஆங்? நம்ம வழிய்லெ அதெ எப்பிடிப் புரிஞ்சிக்கிறது?

சரி.

அமலம், காரணம் -- இந்தச் சொற்களில் உள்ள ஒலிகள் தமிழ் ஆரியம் இரண்டு மொழிகளுக்கும் பொது; ஆகவே இந்த இரண்டு மொழிகளிலும் உள்ள பொதுவான எழுத்திலேயே இந்தச் சொற்களைப் புழங்கலாம்.

சுகி (sukhi), போகி (bhogi), சுத்தி (śuddhi) -- இந்தச் சொற்களில் உள்ள மெய்யெழுத்து ஒலிகள் ஆரியத்துக்கே உரியவை. அதனால் இந்தச் சொற்களைத் தமிழில் வழங்க வேண்டுமானால் அவற்றை எழுதத் தனிப்பட்ட எழுத்து ("சிறப்பு எழுத்து") தேவை.

அரி (< ஹரி), அரன் (< ஹர), சயம் (< ஜய) -- இவை தமிழ், ஆரியம் இந்த இரண்டு மொழியின் எழுத்தாலும் ஆனவை. 

இப்படி உரை சொல்லும்படி நன்னூலார் செய்த "பொது எழுத்தானும் ... ... ... வடசொல்" என்ற நூற்பா தொல்காப்பியத்திலிருந்து சிறிது வேறுபட்டது. 

எப்படி?

தொல்காப்பியர் "வடசொல்" பற்றிச் சொன்னதை முன்பு ஒரு பதிவில் பார்த்தோம்.

நன்னூலார் சொன்ன 'சிறப்பு எழுத்தானும் ... அமைந்து வருவது வடசொல்' என்ற வரையறை தொல்காப்பியத்திலிருந்து வேறுபட்ட விரிவு, இல்லையா?  இதனால் ... அவர் காலத்தில் சிறப்பு எழுத்தால் வடமொழிச் சொல்லை எழுதித் தமிழில் புழங்கும் வழக்கம் இருந்திருக்கவேண்டும் என்றுதானே நினைக்கத் தோன்றுகிறது, இல்லையா? 

எனவே, நன்னூலார் காலத்தில் "வடசொல்" பற்றிய கருத்து சிறிது விரிவுபட்டிருக்கவேண்டும் என்று தோன்றுகிறது, இல்லையா?

இல்லையென்றால் ... ஏன், தொல்காப்பியத்தில் இல்லாத அளவுக்கு ... விளக்கமாக ... வடமொழிச் சொற்களைத் தமிழில் புழங்கும்போது என்னென்ன மாற்றங்கள் செய்யவேண்டும் என்று மெனக்கிடுகிறார் நன்னூலார்?

தமிழின் சிறப்பு எழுத்து இவை என்று ஒரு பட்டியல் தருகிறார்: 

"ற ன ழ எ ஒவ்வும் உயிர்மெய்யும் உயிரளபும் அல்லாச் சார்பும் தமிழ்; பிற பொதுவே" (நன்னூல்: 150) 

அதோடு எந்த எந்த எழுத்து எப்படித் தமிழில் திரியும் என்றும் சொல்கிறார் (நன்னூல்: 146-149). 

வடசொல்லையோ திசைச்சொல்லையோ தமிழுக்கு ஆகாதவை என்று நினைத்திருந்தால் இந்த நூற்பாக்கள் செய்திருப்பாரா?

++++++++++++++++++++++++++++++++ 

தொல்காப்பியம், நன்னூல் செய்த இலக்கண ஆசிரியர்கள் திசைச்சொல்லையோ வடசொல்லையோ தமிழிலிருந்து விலக்கவில்லை; இது தெளிவு.

குறிப்பிட்ட சொற்களைத் தமிழிலிருந்து களையவேண்டும் என்று நாம் நினைத்தால் ... அதற்குத் தொல்காப்பியமோ நன்னூலோ வழிகாட்டாது! பழைய இலக்கண ஆசிரியர்களின் பெயரைச் சொல்லிக்கொண்டு திசைச்சொல்லையோ வடசொல்லையோ தமிழிலிருந்து களைய முயல்வது அந்த இலக்கண ஆசிரியர்களைப் புறக்கணிப்பதுபோலாகும். இதுவே என் கருத்து. 

"வடசொல்" ... தொல்காப்பியர் அடிச்சுவட்டில் -- 6

இந்தப் பதிவில் என் தனிப்பட்ட கருத்தைச் சொல்ல விருப்பம். ஆனால், என் கருத்தை யார்மேலும் திணிப்பது இங்கே நோக்கமில்லை!

தமிழருக்கு, ஏன், இந்தியாவில் எல்லாருக்குமே, எந்த ஒன்றையும் "முழுமை"யாகப் பார்க்கத் தோன்றாது. எல்லாவற்றையும் பிரித்துப் பிரித்துக் கூறுபோட்டு அலசி ஆராய்ந்து பார்த்துவிடவேண்டும்!

முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள், மூன்று கடவுளர், நால்வகை வருணங்கள், நான்கு/ஐந்து வகை நிலங்கள், ஆறு வகைச் சமயங்கள், ஏழு கன்னியர், எட்டுத் திசைகள், ஒன்பது கோள்கள், ... 

அப்பப்பா! புரியாதவருக்குத் தலை சுற்றும். 

எந்த ஒன்றையும் இந்த மாதிரிப் பிரித்துப் பிரித்துப் பிரித்துக் காண முயலுவது ஏன்? எதையும் தன்னால் அலசிப் பார்த்துவிட முடியும் என்ற ஒரு பெருமிதம், திமிர்ப்பு, மகிழ்ச்சி, மிதப்பு, துடிப்பு, துள்ளல் ... இருக்குமோ? 

இந்த வகைப் பிரிவுகளால் எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட துறையில் அறிவு பெருகினாலும் ... அந்தப் பிரிவுகள் ஏற்படுத்தும் குழப்பங்களும் உண்டு! 

எந்தத் துறையிலும் முன்னோர் செய்த பிரிவுகளை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதோ, இல்லை தவறு என்று மறுப்பதோ, மீண்டும் அவற்றை மாற்றி இன்னொரு வகைப் பிரிவு முறையை அமைப்பதோ ... எல்லாமே பிற்காலத்தவருக்கு இருக்கும் பிறப்புரிமை!

இலக்கணமும் இந்த வகைப் பகுப்பிலிருந்து தப்பிக்கவில்லை.

++++++++++++++++++++++++++++++ 

"சொல்" என்பதை எப்படி வகைப் படுத்தலாம் என்று பார்த்தார் அந்தத் தொல்காப்பியர்.

அவர் கால வழக்கப்படி, பிற அறிஞர்கள் "சொல்" என்பதை எப்படி வகைப்படுத்தினார்கள் என்று பார்த்தார். அதற்கப்புறம் அந்த அறிஞர்கள் சொன்னபடியே தாமும் சொல்கிறார்; அதை ஒத்துக்கொள்ளவும் செய்கிறார், எவ்வளவு பெருந்தன்மை, பாருங்கள்!

அவ்வழியே ...

முதலில் "சொல் என்பது பெயர்ச்சொல், வினைச்சொல் என்று இரண்டு வகைப்படும் என்று அது பற்றி அறிந்தவர்கள் சொல்லுவார்கள்" என்று தொல்காப்பியர் சொல்கிறார். 

"சொல் எனப்படுப பெயரே வினை என்று

ஆயிரண்டு என்ப அறிந்திசினோரே"

அப்படிச் சொன்னவுடனே "இடைச்சொல்லும் உரிச்சொல்லும் அந்தப் பெயர்ச்சொல், வினைச்சொல் இரண்டையும் சார்ந்து வரும்" என்றும் சொல்லிவிடுகிறார். 

"இடைச்சொல் கிளவியும் உரிச்சொல் கிளவியும்

அவற்றுவழி மருங்கின் தோன்றும் என்ப"

ஆங்? அது என்ன?

இங்கே எளிமையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால் ...

தொல்காப்பியர், அவருக்கு முன்னோர் அல்லது அவர் காலத்துப் பிற அறிஞர் சொன்னபடி, "சொல்" என்பதைப் பெயர், வினை, இடை, உரி என்று நான்கு வகையாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். 

அதே தொல்காப்பியர் ... இன்னோர் இடத்தில் ... மற்றவர் சொன்னதாகச் சொல்லாமல், தாமே பகுத்துச் சொல்லுவதுபோல ... சொற்களை இன்னும் 4 வகையாகவும் சொல்கிறார் -- இயற்சொல், திரிசொல், திசைச்சொல், வடசொல் என்று. 

"இயற்சொல் திரிசொல் திசைச்சொல் வடசொல் என்று

அனைத்தே செய்யுள் ஈட்டச் சொல்லே"

இந்தப் பதிவிற்கு முற்பட்ட பதிவுகளில் இந்த இயற்சொல், திரிசொல், திசைச்சொல், வடசொல் இவை பற்றிப் பார்த்தோம். 

இது என்ன கதையாய் இருக்கு? மொதல்லெ சொல்-க்ங்றது 4 வகை-ன்னு சொல்லிட்டு, அப்றம் இன்னொரு 4 வகையெச் சொன்னா? அப்ப ... சொல் 4 வகையா? 8 வகையா? அதெத் தெளிவாச் சொல்லணுமில்லே?

மிக நல்ல கேள்வி!

பாருங்க ... 

இந்தத் தொல்காப்பியர் மொதல்லெ ... அவர் காலத்துலெ "சொல்" என்பதை எப்படி வகைப் படுத்திப் பார்த்தார்கள்-னு சொன்னார் -- பெயர், வினை, இடை, உரி என்று 4 வகையாக. 

அதுக்குப் பிறகு அவராகவே இன்னொரு கோணத்திலிருந்தும் சொற்களை வகைப்படுத்திக் காட்டுகிறார் -- இயற்சொல், திரிசொல், திசைச்சொல், வடசொல் என்று.

பார்த்தவுடனே இந்த இரண்டுவகைப் பகுப்புகளுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு தெரிகிறது, இல்லையா?

முதல்வகைப் பகுப்பு (பெயர், வினை, இடை, உரி) இலக்கண அடிப்படையில் உண்டானது.

இரண்டாவது வகைப் பகுப்பு (இயற்சொல், திரிசொல், திசைச்சொல், வடசொல்) சொற்கள் வழங்கும் முறை, இடம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

எளிமையான ஆங்கிலத்தில் சொல்லப்போனால் ... 

The former categorization is based on the grammatical aspects of words while the latter is based on the usage/meaning and geographical origin of words.

ஆச்சா?

தொல்காப்பியரின் பகுப்பு மிகவும் துல்லியமானது. இந்த முறைப் பகுப்பில் எந்த வகைச் சொல்லும் தமிழ்ச் செய்யுளிலிருந்து தவிர்க்கப்படவேண்டியதில்லை என்று நான் புரிந்துகொள்கிறேன். குறிப்பாக ... திசைச்சொல்லையும் வடசொல்லையும் தொல்காப்பியர் விலக்கவில்லை; அவையும் தமிழ்ச்செய்யுள் செய்ய ஏற்ற சொற்களே என்று தெளிவுபடுத்திவிட்டார்.

அப்பொ ... 'தொல்காப்பியம் தொல்காப்பியம்'-னு அடிச்சுக்கிறவங்க தொல்காப்பியர் சொன்னதுபோலவே வடசொல்லையும் தமிழ்ச்செய்யுளுக்கு ஏற்ற ஒரு சொல் வகை ... அப்பிடித்தானே பாக்கணும்? அதுதானே நேர்மை?

எனக்கு அப்பிடித்தான் தோணுது. ஆனா ... காலப்போக்கிலே ... என்ன ஆகுது-ன்னா ...  

தொல்காப்பியருக்குப் பிற்காலத்தில் ... நன்னூல் என்ற இலக்கணத்தில் இந்தச் சொல் பகுப்பு முறை சிறிது வேறுபட்டிருக்கிறது. ஒருவேளை அந்தப் பகுப்பைக்கூடச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாமல்தான் "வடசொல்" என்றால் தமிழுக்கு ஆகாது என்று சிலர் நினைக்கிறார்களோ, தெரியவில்லை.

(தேவையானால் ... இயன்றபோது ... தொடரும்)

மொழியியல் ஆய்வு ...

இன்றைய இணைய மின்னுலகில் மொழியியல் ஆய்வு தாறுமாறாகப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. யார் வேண்டுமானாலும் என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதிவிடலாம். நூறாயிரம் கோடி முறைக்கும் மேலே ... பல இணையங்களில் புகுந்து ... மறுபடியும் மறுபடியும் ... தன் கருத்தையே முன்வைத்துக்கொண்டிருக்கும் காலம் இது.

இந்த நாட்களில் ... என் மதிப்பிற்கும் வணக்கத்திற்கும் உரிய வரலாற்று மொழியியல் பேராசிரியர் ஹென்றி ஹோனிக்ஸ்வால்ட் (Henry Hoenigswald) அவர்களின் கருத்துச் செறிவான நூலிலிருந்து சில பக்கங்கள் இங்கே.

கன்னா பின்னா என்றும் ... தாறுமாறாகவும் ... கண்டதே காட்சி கொண்டதே கோலம் என்றும் ... வரலாற்று மொழியியல் ஆய்வில் ஈடுபடுகிறவர்களைத் தலை வணங்க வைக்கும் நூல் இது.

அந்த ஆசிரியரிடம் கற்றதனால்தான் ... இன்றும் நேர்மையான மொழியியல் ஆய்வில் ஈடுபடுவதற்கு ஏற்ற அறிவுத்தேர்ச்சி இல்லை என்று எனக்குத் தோன்றினால் ... பண்போடு விலகி நிற்கிறேன். கற்றது கைம்மண் அளவே!

எழுத்துக் குறியீடுகள் ...

ஆங்கிலத்தில் punctuation என்பது தமிழில் எப்படிக் கையாளப் பெறுகிறது (அல்லது, கையாளப் பெறலாம்) என்று நினைக்கிறவர்களுக்கு உதவும் வகையில் இருக்கும் ஒரு நல்ல நூல் "சந்தி குறியீட்டு விளக்கம்." 

இதை வெளியிட்டவர் சென்னையில் இருந்த எஸ். ராஜம் பதிப்பகத்தார். அவர்கள் இப்போது "சாந்தி சாதனா" என்ற பெயரில் இயங்குகிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

இந்தப் புத்தகத்திலிருந்து ("சந்தி குறியீட்டு விளக்கம்") ஒரு சில பக்கங்கள்:

புறநானூற்றில் ஒரு குரல் ...

புறநானூற்றில் 3 பாடல்கள் (83-85) நக்கண்ணையார் என்ற பெண்ணின் பெயரோடு இணைத்துக் காணப்படுகின்றன.

சங்க இலக்கியப் பாடல்களின் பதிப்புகளின்வழி, இந்தப் பாடல்களின் "திணை" என்பது "கைக்கிளை" எனவும் "துறை" என்பது "பழிச்சுதல்" எனவும் தெரியவருகிறது.

"திணை" என்றால் என்ன? "துறை" என்றால் என்ன என்ற ஆய்வு இங்கே தேவையில்லை, அதற்கு நேரமும் இல்லை. இந்தப் பதிவைப் படிப்போருக்கு அந்த அடிப்படைப் பொருள் தெரியும் என்ற நம்பிக்கை! 

"கைக்கிளை" என்றால் என்ன என்று மட்டும் இங்கே திரும்பவும் சொல்லிப் பார்ப்போம்.

"கைக்கிளை" என்பது பற்றித் தொல்காப்பியர் சொன்னது என்ன என்பதை விளக்குவது கொஞ்சம் ஆழமானது. அதனால் இங்கே "கைக்கிளை"யின் கருத்தை எளிமைப்படுத்திப் பார்ப்போம்.

பல முன்னோர் சொன்னபடி, "கைக்கிளை" என்பது "ஒருதலைக் காமம்." அவ்வளவே. 

நம் போன்ற பின்னோர் புரிந்துகொள்ளவேண்டுமானால் ... "கைக்கிளை" என்பது "ஒருதலைக் காமம்" என்ற உணர்வை வெளிப்படுத்திப் பாடல் போன்ற கலைகளில் சொல்வது. 

இன்னும் விளக்கமாகச் சொல்லப்போனால் ... ஒருவர் (A) இன்னொருவர் (B) மேல் ஆசை கொண்டு, அந்த உணர்வைப் பற்றி ஏதோ தனக்குள் சொல்லிப் புலம்புவது; ஆனால், அந்த இன்னொருவர் (B) அந்த ஒருவரின் (A-யின்) ஆசையைப் புரிந்துகொண்டு தனக்கும் அதேபோல அந்த ஒருவர் (A) மேல் ஆசை இருக்கா இல்லையா-ங்க்றதெ தெரிவிக்காமல் இருப்பது. அந்த இன்னொருவருக்கு (B-க்கு) அந்த ஒருவரின் (A-யின்) ஆசையைப் பற்றித் தெரியாமலே போகலாம். அப்படிப்பட்ட நிலையில் ... ஒருவர் (A) தன் ஆசையைப் பற்றித் தனக்குள் சொல்லிக்கொள்வதும் அது இன்னொருத்தருக்கு (B-க்கு)  தெரியாமல் இருப்பதும்தான் "கைக்கிளை" என்று தோன்றுகிறது.

ம்? புரியலையே?

அதாவது ... ஒருத்தர் மட்டும் இன்னோருத்தர்மேலே ஆசெ வச்சு, அதெ வெளிப்படுத்திச் சொல்றது; ஆனா அந்த ஆசைக்கு ஏத்தபடி அந்த இன்னோருத்தர் இந்த இவர் மேலே ஆசைப்படாம இருக்கிறது. இதுதாங்க "கைக்கிளை"-ங்கிற "திண"யின் அடிப்படை. சரியா?

இப்ப ஒரு புறநானூற்றுப் பாடலைப் பார்ப்போம்.

+++++++++++++++++++++++++++++++++ 

புறநானூறு 83

---------------------

அடி புனை தொடுகழல் மை அணல் காளைக்கு என்

தொடி கழித்திடுதல் யான் யாய் அஞ்சுவலே;

அடு தோள் முயங்கல் அவை நாணுவலே;

என்போல் பெரு விதுப்பு உறுக! என்றும்

ஒருபால் படாஅதாகி

இருபால் பட்ட இ-ம்-மையல் ஊரே!

[சுருக்கமான பொருள்: காலில் கழல் அணிந்த, கருமையான தாடியை உடைய, அந்தக் காளைக்காக என் தொடியைக் கழட்டி வைத்துவிடும் செயலைச் செய்யமுடியாமல் என்னைப் பெற்றவள் பொருட்டு அஞ்சுகிறேன். அதோடு, வெல்லும் வலிமை உடைய அவன் தோளைத் தழுவலாம் என்றாலோ ... பொது மன்றத்தை நினைத்து நாணம் கொள்கிறேன். என்ன செய்ய? என்னைப்போலவே மயங்கி, குழம்பிப்போன இந்த ஊரும் மிகவும் நடுங்கித் தொல்லைப்படட்டும்.] 

என்ன நடக்கிறது இங்கே? 

ஒரு பெண் தன்னுடையை ஊரை (== ஊராரை) ... திட்டிப் பழிக்கிறாள்.

ஏன்?

அந்த ஊரில் ஏதாவது ஒரு செய்தி என்றால் ... ஊரார் அதைப் பற்றி ஒரே மாதிரி நினைத்து ஒற்றுமையாக நடப்பதில்லை. எப்போதும் இரண்டுபட்ட பிளவுதான். அப்படிக் குழம்பி, மயங்கிப்போன ஊர்; கருத்து ஒற்றுமை இல்லாத ஊர் அது. 

அந்த ஊரை இவள் எப்படிப் பழிக்கிறாள்?

என்னைப்போலவே இந்த ஊரும் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் பரபரப்புடன் நடுங்கட்டும். 

இவளுக்கு என்ன கேடு?

இவளுக்கு ஓர் இளைஞனின் மேல் ஆசை உண்டாகிறது. ஆனால் அந்த ஆசையை வெளிப்படுத்த முடியவில்லை.

ஏன்?

1. தன்னைப் பெற்றவளைப் பற்றிய அச்சம். அதாவது ... இவளுக்கு அவன்மேல் ஆசை வந்தது என்று தெரிவிக்கவேண்டுமானால், இவள் அணிந்துகொண்டிருக்கும் "தொடி" என்ற தோள் வளையைக் கழற்றி வைத்துவிடவேண்டும். அப்படித் தெரிவிக்க இவளுக்கு அச்சம்; குறிப்பாக ... தன்னைப் பெற்ற தாய் என்ன சொல்லுவாளோ, என்ன செய்வாளோ என்று அச்சம்.

2. ஊர் மக்கள் பற்றிய அச்சம். அதாவது ... அவனை நெஞ்சாரத் தழுவிக் கொள்ளவும் முடியாது. ஏனென்றால் ... அவள் வாழும் சமுதாயத்தில் பொது மக்கள் மன்றத்தில் ... அது பெரும் தவறாகக் கருதப்படும். 

இப்படி ... இவளுக்கு "இரண்டும் கெட்டான்" நிலை. அதைத்தான் -- (நம் காலத்துக் கவியரசர் கண்ணதாசன் மொழியில் சொல்லப்போனால்) -- தன் மனதுக்கும் செயலுக்கும் உறவு இல்லாமல் ... தன் உணர்வுக்கும் தான் செய்ய முடிவதற்கும் இடையே நடக்கும் போராட்டத்தை -- இப்படி வெளிப்படுத்துகிறாள்.

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

குறிப்பு: இங்கே இந்தப் புறநானூற்றுப் பாடலுக்கான என் விளக்கவுரை மரபு வழிப்பட்ட உரைகளிலிருந்து வேறுபட்டது.  

கேள்வி:

1. "தொடி கழித்திடுதல்" என்பது எந்த வழக்கத்தைக் குறிக்கிறது? அந்தக் காலச் சமுதாயத்தில் அதன் விளைவு என்னவாக இருந்திருக்கும்?

2. "கைக்கிளை" என்பது எப்படிப் புற இலக்கியத்தில் (== புறநானூற்றில்) இடம் பெறுகிறது?