"வட சொல்" ... தொல்காப்பியர் அடிச்சுவட்டில் -- 1

"வடசொல்" என்ற சொல்லைக் கேட்டாலே/படித்தாலே இக்காலத்தில் பலருக்கு உடலிலும் மனதிலும் ஒருவகை எரிச்சல் ஏற்படுவதைப் பார்க்கிறேன், உணர்கிறேன். 

அவர்களுக்கு ஏன் அந்த எரிச்சல் என்பதற்கான தெளிவான விளக்கம் இன்றுவரை எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. 

*********************************************************

எனக்குத் தமிழ் எலக்கணம் சொல்லிக்குடுத்த வாத்திமார் எல்லாரும் ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப நல்லவங்க -- பள்ளிக்கூடக் காலத்துலெர்ந்து. இது புரியலெ, இது தெரியலெ, இது வெளங்கலெ--னு எது கேட்டாலும் ... நக்கல், கிண்டல் ஒண்ணு இல்லாம அன்பா அமைதியா வெளக்கம் சொல்வாங்க. "அட, தெரியாம, புரியாமத்தானெ புள்ளெ கேக்குது" அப்டி நெனெச்சிருப்பாங்கபோல.  ஏன் ... ரொம்ப ரொம்பப் பெரியவங்க எலக்குவனார், சுப. அண்ணாமலெ ... அவுங்களெயெ எடுத்துக்குவமே. அவங்க ரெண்டு பேரும் தொல்காப்பியம், நன்னூல் அல்லாத்தெயும் மனப்பாடம் பண்ண வச்சாங்க அந்தக் காலத்துலெ. எவ்வளவு மக்கான கேள்வி கேட்டாலும் அன்போடெ வெளக்கம் சொல்லுவாங்க. ஒரு கிண்டல், நக்கல், கேலி இருக்காது.

இப்ப, சுப. அண்ணாமலை ஐயா மட்டும்தான், வயசாகிப்போய், உடல் மட்டும் தளர்ந்து இருக்கார். மனதோ. அறிவோ, நினைவோ ... தளர்ச்சி என்பதை அவரிடம் காட்டவேயில்லை! வள்ளலாரெப் பத்திப் பேசச் சொல்லுங்க ... மணிக்கணக்காப் பேசத் தயாரா இருக்கார். கேக்கத்தான் ஆளில்லெ.

சமீபத்துலெ நான் பாத்தப்பொ ... அந்தக் காலத்துலெ (1961-1963) எங்க வகுப்புலெ அவர் வெளக்கின "முன்னிலை முன்னர் ஈயுமேயும் ..." என்ற நன்னூல் நூற்பாவை எப்படி அவர் இரட்டுற மொழிந்து எங்களைச் சிரிக்கவைத்தார் என்பதை நினைவுபடுத்தினேன்; அவருக்கும் நினைவு வந்தது. இருவரும் மகிழ்ந்தோம், சிரித்தோம் நெடுநேரம். ஆச்சிக்கும் என் தோழிக்கும் ஒரே வியப்பு, மகிழ்ச்சி!

*********************************************************

சரி, இப்பொ "வடசொல்"லுக்கு வருவோம். என் ஆசிரியர்களுடன் வாதாட எனக்கு வாய்ப்பில்லை. அதனால் ... தனித்து விடப்பட்டேன்.

நமக்குத்தான் இருக்கிறாரே தொல்காப்பியர் என்று ஒருத்தர் ... அவரைக் கேட்போம் என்று மனதில் அவரை வணங்கிச் சிந்தனை செய்தேன். அட, இந்தக் காலக் கலப்பு மொழியில் meditation செய்தேன் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்களேன். தொல்காப்பியர் சொன்னார் ... "ஏ, பிள்ளாய்! யாம் எம் நூலில் எச்சவியல் என்ற இயலில் முதல் ஆறு நூற்பாக்களில் இயம்பிய கருத்தை மறந்தாயா? அன்றி யாம் சொன்னது நின் அறிவுக்கு எட்டவில்லையா? இதுவரை இல்லையெனில் இனியேனும் அறிய முயல்க!" 

"ஓ, அப்படியா ஐயா, மறந்தேபோனேனே. மீண்டும் போய்ப் பார்க்கிறேன், ஐயா" என்று அவருக்கு உறுதியளித்துவிட்டு ஆழ்சிந்தனையிலிருந்து நல்ல வேளையாகத் தப்பித்தேன்!

உண்மை என்ன?

தொல்காப்பியர் தமிழ் மொழியில் வழங்கும் சொற்களை நான்கு வகையாகப் பிரிக்கிறார், இரண்டு முறை!

முதலில், அந்தச் சொற்களை அவற்றின் இலக்கண அடிப்படையில், "பெயர், வினை, இடை, உரி" என்று பிரிக்கிறார்.

பிறகு அந்தச் சொற்களின் வழக்காறு பற்றி, "இயற்சொல், திரிசொல், திசைச்சொல், வடசொல்" என்று பிரிக்கிறார்.

இதில் குறிப்பாகப் பார்க்கவேண்டியது என்ன என்றால் ... 

"இயற்சொல் திரிசொல் திசைச்சொல் வடசொல் என்று

அனைத்தே செய்யுள் ஈட்டச் சொல்லே"

என்று சொல்லிவிட்டார்!

அடடா, அப்படியானால் "வடசொல்"லும் தமிழ்ச்செய்யுளை உருவாக்கும் ஒன்றுதானா?"  

அப்றம் ஏன் சில பல மக்கள் "வடசொல்"லை வெறுக்கிறார்கள்?

தொகாப்பியத்தையே பிடித்துக்கொண்டிருக்கிற மக்கள் ... தொல்காப்பியர் சொன்ன "செய்யுள் ஈட்டச் சொல்" ஆகிய வடசொல்லை வெறுத்தால் ... தொல்காப்பியர் காலத்திலிருந்து கிடைத்ததாக நம்பப்படும் "தமிழ்ச் செய்யுள்"களையும் அல்லவா அவர்கள் வெறுக்கவேண்டும்?

*********************************************************

ஒண்ணுமே புரியல ... "இலக்குவன் இன்றுளனாயின் நன்றுமன்."   எங்க எலக்குவனார் மட்டும் இன்னிக்கு இருந்தா ... அவரோடெ பிறர் போடாத சண்டெயெல்லாம் நான் போட்டு, திறந்த மனதோடு கருத்துரையாட முடியும். அவ்ளோ நல்லவர் அவர், தெரியுமா.

நிற்க.

இனி, தேவை என்றால் ... தொல்காப்பியர் சொன்ன அந்த 4-வகைச் சொற்களின் வரையறையை முடிந்தபோது பார்க்கலாம்.

தாய்கள் ...

விலங்குகளின் செயல்களில் தம் வாழ்வியலைப் பார்த்தார்களோ, பண்டைத் தமிழர்? 

"தெரியாது" என்று சொல்லலாம்; "இல்லை" என்று சொல்லலாம்; "ஆமாம்" என்று சொல்லலாம்; "ஏதோ ஒரு காரணத்தால் ... எளிமையாக வெளிக்காட்ட முடியாத தங்கள் உணர்வுகளை ... விலங்கினம் நடந்துகொள்ளும் முறையைப் பற்றிச் சொல்லுவதின் வழியாக வெளிப்படுத்தினர்" என்றும் சொல்லலாம். 

எதுவானால் என்ன? 

சங்க இலக்கியப் பாடல்கள் சில காட்டும் விலங்கின நடைமுறையைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளலாமே.

இந்தப் பகுதியில் இரண்டு வகைத் தாய்களின் உணர்வைச் சங்க இலக்கியம் காட்டுவதையும் பார்க்கலாம்.  

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

மகட்போக்கிய தாயின் மன உளைச்சல்...

நற்றிணை 29 (பூதனார்)

-----------------------------

கோடைக் காலம் முடிவதாகத் தெரியவில்லை. காந்தள் செடியில் நீர்ப்பசை இல்லை. பாலையின் நீண்ட வழியிலோ நெருப்பாகக் கொதிக்கிறது வெய்யில். நிழல் கிடைக்கவில்லை.  

நீரோ நிழலோ இல்லாத அந்த வறண்ட பாலையில் ஒரு சின்னஞ் சிறிய போக்குவரத்து வழி. பட்டப் பகலில் பதுங்கி மறைந்திருந்து இரை தேடுவதற்கு உதவும் வகையில் மரம் செடி கொடிகளின் தழைப்பு இல்லாத வேனல். அந்தத் தவிப்பில் ... அங்கே மங்கிய மாலைப் பொழுது வரட்டும் என்று புலி ஒன்று அசையாமல் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

ஏன்? அந்தச் சிறு வழியில் யாராவது போய்வருவார்களா; அவர்களை அடித்துத் தாக்குவோமா என்றுதான்.

எதற்காக?

அந்தப் புலியின் பிணவு (அதாவது, பெண் புலி) குட்டி போட்ட களைப்பில் கால்கள் மடிந்து, பசி மிகுந்து கிடக்கிறது. அப்படி ஈன்று களைத்திருக்கும் தன் பிணவின் பசிக்கு இரை தேடவேண்டும் என்ற துடிப்பு இந்த ஆண் புலிக்கு. 

புலிக்கு இரையாக, நீர் நிழல் இல்லாத அந்தப் பாலையில் என்ன கிடைக்கும்? வேறென்ன? ஒரு சின்னஞ் சிறிய வழியில் போய்வரும் மக்களே அந்தப் புலிக்குக் கிடைக்கக்கூடிய இரை. 

அப்பேர்ப்பட்ட ஒரு பாலை வழியில் போவதற்குத் துணிந்து ஓர் இளம் பெண் போய்விட்டாள் என்றால்... அந்தப் பெண்ணின் தாயின் மனம் என்ன பாடு படும்! 

தலைவனுடன் துணிந்து கொடிய பாலைவழியில் போய்விட்ட ஒரு பெண்ணின் தாய் தவிக்கிறாள் இப்படி நினைத்து ... 

" 'அவளுடைய வடிவான ஏந்தலான இளைய முலைகள் நோகின்றனவோ?' என்று நான் நினைத்து, அவளைப் பிடித்திருந்த கையைச் சிறிது நெகிழ்த்தினேன்.  அந்த அளவில் ... அவளுடைய பெரிய செழுமையான கண்களில் நீர் கசிந்து பெருக ... கொதிக்கும் பெருமூச்சு விட்டாள்; கருமையான கூந்தலை உடைய, மிகவும் மடமை பொருந்தியவள் அவள். அப்படிப்பட்ட அவளால் அந்த வழியில் போக எப்படித்தான் முடியுமோ?"

(காந்தள் பற்றி: http://en.wikipedia.org/wiki/Gloriosa_(genus) )

**********************************************************

பாடல்:
--------
நின்ற வேனில் உலந்த காந்தள்
அழல் அவிர் நீளிடை நிழலிடம் பெறாஅது
ஈன்று கால் மடிந்த பிணவுப் பசிகூர்ந்தென
மான்ற மாலை வழங்குநர்ச் செகீஇய
புலி பார்த்து உறையும் புல்-அதர்ச் சிறு-நெறி
யாங்கு வல்லுநள்கொல் தானே யான் தன்
வனைந்து ஏந்து இளமுலை நோவகொல் என
நினைந்து கைந்நெகிழ்ந்த அனைத்தற்குத் தான் தன்
பேரமர் மழைக்கண் ஈரிய கலுழ
வெய்ய உயிர்க்கும் சாயல்
மை-ஈர்-ஓதிப் பெரு-மடத்-தகையே
------------------------------------------ 

இந்தப் பாடலைக் கூர்ந்து நோக்கினால் ... படிப்பவர் மனத்துக்கு ஏற்றபடி ... இதன் பல படிவங்கள் புலனாகும்.

முதலில் ... அந்த ஆண் புலியின் செயல் -- அந்தப் புலியின் பிணவு குட்டி போட்டிருக்கிறது. குட்டி போட்டிருக்கும் நிலையில் பெண் புலிக்குத் தானாகத் தன் இரையைத் தேடிக்கொள்ளும் உடல் வலிமை இல்லை; அதன் கால்கள் முடங்கிய நிலை; அதன் பசியோ மிகுதி. இந்த நிலையில் அந்தப் பிணவின் பசிக்காக இரை தேடும் அன்பான ஆண் புலியின் அமைதியான பதுக்கம். 

அடுத்து ... "பெண்ணின் வடிவான ஏந்தலான இளம் முலைகள் நோகின்றனவோ?" என்று தாய் நினைத்ததற்கு உட்பொருள் ஏதாவது இருக்குமோ? அந்த இளம் பெண் கருவுற்றிருக்கிறாளோ என்று தாய்க்கு ஐயமோ? அதனால்தான் தலைவனுடன் போய்விட்டாளோ என்று இப்போது அந்தத் தாய் நினைக்கிறாளோ? இது தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

அதோடு ... தாயும் மகளும் வாய்ச்சொல்லால் உரையாடவில்லை இங்கே; இருவருடைய உணர்ச்சிகளின் மன ஓட்டமும் அதன் விளைவாக இருவரின் செய்கைகளும் மட்டுமே சொல்லப்படுகின்றன.

பிறகு ... தாய்க்கு ஒருவகையில் மன அமைதி, ஒருவகையில் அச்சமும் கவலையும். குட்டி போட்ட பெண் புலியின் பசியைத் தீர்க்க ஆண் புலி இரை தேடும் காடு அது. அது போலவே ... தன் மகளுக்குக் குழந்தை பிறந்தாலும் அவளை அவள் தலைவன் அரவணைத்துப் பாதுகாத்துக்கொள்ளுவான் என்ற நம்பிக்கையில் தாய்க்கு மன அமைதி. 

ஆனால், வழிப்போக்கர்களைத் தாக்குவதற்காக அல்லவா அந்த ஆண் புலி காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அந்த வழியில் போகும் என் மகளே அந்தப் புலிக்கு இரையானால் ... என்று தாய்க்கு அச்சம். நீர் நிழல் இல்லாத அந்தச் சிறிய வழியில் போகத் தன மகளின் மென்மையான அடிகளுக்கு வலிமை இருக்காதே என்ற கவலை. ஆனால் அவளால் இனி வேறு ஒன்றும் செய்யமுடியாது. இலக்கியம் சொல்கிறது அவள் "மகட்போக்கிய தாய்" என்று. அப்படிப்பட்ட நிலையில் அவள் கவலைப்பட மட்டும்தான் முடியும்.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

திறமையான தாய்க் குரங்கின் குறும்பு!

நற்றிணை 57 (பொதும்பில் கிழார்)
-------------------------------------------

ஒரு தாய்க் குரங்கின் திறமை ...

ஒரு குன்று. அங்கே ஒரு வேங்கை மரம். அந்த மரத்தடியில் ஒரு காட்டுப்பசுக் கூட்டம் தங்கியிருக்கிறது.

அதே குன்றில் ஒரு குரங்குக் கூட்டம், இரைச்சலை எழுப்பிக்கொண்டு. அந்தக் குரங்குக் கூட்டத்திலிருந்து அந்தக் காட்டுப்பசுக் கூட்டத்தைப் பார்க்கிறது பஞ்சுபோன்ற பரட்டைத் தலையை உடைய ஒரு பெண் குரங்கு. என்ன நினைப்போ அதற்கு!

அந்தப் பசுக்கூட்டம் அசந்து இருக்கும் நேரத்தை இந்தப் பெண் குரங்கு தனக்கு ஏற்பட்ட நல்லதொரு வாய்ப்பாக எடுத்துக்கொள்கிறது!

ஏனென்றால்...

இந்தப் பெண் குரங்குக்கு ஒரு குட்டி. அந்தக் குட்டி இளமையானது, தன்னுடைய தொழில் திறமைகளை அது இன்னும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை; ஆனால் அது மிகவும் வலிமையானது. அந்தக் குட்டிக்குப் பால் வேண்டும்.

குரங்குக் கூட்டமோ சத்தம்போட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

தாய்க்குரங்கு என்ன செய்கிறது? கத்திக்கொண்டிருக்கும் தன் குரங்குக்கூட்டம் தன்னைச் சுற்றிக் கூடவே தொடர்ந்து வராமல் ... மெதுவாக ஒரு காட்டுப் பசுவின் கிட்டே போய் ... பால் நிறைந்து விம்மியிருக்கும் அதன் மடியை அமுக்கித் தன் பக்கம் இழுத்து ... அந்த மடியிலிருந்து சொரியும் இனிய பாலைத் தன்னுடைய குட்டியின் கை நிறையும்படிப் பிழிகிறது!!

என்ன ஒரு திறமை இந்தத் தாய்க்குரங்குக்கு!

பாடல் வரிகள்
------------------
தடங்கோட்டு ஆமான் மடங்கல் மாநிரைக்
குன்ற வேங்கைக் கன்றொடு வதிந்தெனத்
துஞ்சு பதம் பெற்ற துய்-த்-தலை மந்தி
கல்லென் சுற்றம் கைகவியாக் குறுகி
வீங்கு சுரை ஞெமுங்க வாங்கித் தீம்பால்
கல்லா வன்பறழ்க் கைந்நிறை பிழியும்
மா மலை ... ... ...

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

விலங்குகளுக்கும் "குடும்ப" உணர்வு உண்டு என்பதை எவ்வளவு நயமாக இந்தப் பாடல்கள் காட்டுகின்றன!

படிக்கப் படிக்கப் பல கருத்துகள் பலருக்கும் உண்டாகலாம். முடிந்தால் பகிர்ந்துகொள்ளுங்களேன்.

" ... கூடவே வருவதென்ன?"

இந்த உலகில் பிறந்த உயிர்கள் தம் உயிர் பிரிந்து ( == இறந்து / செத்து) இந்த உலகை விட்டுப் போகும்போது தங்கள் கூடவே எதையெல்லாம் / எதைத்தான் எடுத்துக்கொண்டு போக முடியும்? 

எகிப்திய பிரமிடுகளில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதிலிருந்து தெரிவது: இறந்துபோன அரசினர் மட்டுமில்லை, சாகாத ஒரு பெரிய கூட்டமே (அடிமை மக்கள், சொத்து, இன்ன பிற) அவர்களோடு சேர்த்துப் புதைக்கப்பட்ட நிலை இருந்திருக்கிறது. அது அந்த நாட்டு நம்பிக்கையையும் பழக்கத்தையும் தெரிவிக்கிறது.

எனக்குத் தெரிந்தது ... நம் ஊரில் "சனிப் பொணம் தனிப் போகாது" என்று இருந்த ஒரு சொல் வழக்கு மட்டுமே. அதாவது, யாராவது சனிக்கிழமையில் இறந்தால், சீக்கிரமே அந்த வீட்டு உறவினர் வேறு யாரோ இறந்துபோவார்கள் என்ற பதைப்பு. அதனால், சில இடங்களில் சனிக்கிழமையில் செத்தவர்களைப் புதைக்கவோ/எரிக்கவோ கொண்டு போகும்போது கூடவே (பாவப்பட்ட) ஒரு கோழியையும் பாடையில் கட்டி எடுத்துப் போவார்கள். சிறு வயதில் நானே இதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

பாவப்பட்ட ஒரு கோழி தவிர நம்மவர்க்குக் கூடவே வருவது வேறு ஒன்றும் இல்லை!

அதுதான் கண்ணதாசக் கவியரசர் அருமையாச் சொல்லிட்டாரே ... 

"வீடு வரை உறவு

வீதி வரை மனைவி

காடு வரை பிள்ளை

கடைசி வரை யாரோ"

என்ன அழகான அருமையான கருத்தாழம் நிறந்த பாடல்!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

அண்மையில், இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் ... எனக்கு மிகவும் நெருங்கிய ஒரு மாணவியின் கணவர் திடீரென இறந்துபோனார், யாரும் எதிர்பாரா நிலையில். மதிய உணவு சாப்பிட்டுப் படுத்தவர் எழுந்திருக்கவேயில்லையாம்.

அண்மையில் நான் பார்த்தபோது நல்ல உடல் நலத்தோடு இருந்த மாதிரித் தெரிந்தது. மிகவும் அன்பாகப் பேசினார். ஊருக்குத் திரும்பிப் போகும் முன் மீண்டும் வந்து தன் மனைவியின் சமையலைச் சுவைத்துச் சாப்பிடவேண்டும் என்று சொன்னார். பழைய கால நாட்களைப் பற்றியெல்லாம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

பார்க்க மிக நல்ல, இனிய வடிவும் தெம்பும். தினமும் காலையில் நல்ல நடைப் பயிற்சி. ஆனால் ... தேவையில்லாத அந்த "இனிமையின்" அளவு கூடுதலாம். இதயக் குழாய் (?) அடைப்பைச் சரிசெய்துகொள்ளவேண்டிய நிலையாம்; மூன்று ஆண்டுகளாகத் தயக்கமாம்.

மிக நல்ல பண வசதி. வாழ்க்கையில் வேறு குறையொன்றும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. ஒரே ஒரு மனக்குறை -- பிறந்த 4 பெண்களில் 3 தன் துணையைத் தானே தேடிக்கொண்டது.

பெண்களின் "சுயம்வரத்துக்கு"ப் பின் அவர்களையும் அவர்கள் கணவரையும் பார்க்க விரும்பாத நிலை. ஒரு வழியாக ... பேரக் குழந்தைகள் மட்டும் வீட்டுக்கு வரச் சம்மதித்தார்போல. நான் போயிருந்தபோதே ... ஒரு பெண்ணும் இரண்டு பேரக் குழந்தைகளும் (ஒன்று தூளியில்; ஒன்று ஆட்ட பாட்டத்துடன் நடமாட்டம்) வந்திருந்தும் ... அவர் வேலையிலிருந்து மத்தியானச் சாப்பாட்டுக்கு வருவார் என்ற நேரத்தில் வீட்டிலிருந்து வெளியேறிய நிலை.

மிகவும் தயக்கத்துடன் பேசிப்பார்த்தேன். பேரக் குழந்தைகள் / பெண்கள் பேச்சை எடுத்தவுடன் அந்த அழகான, பெருமிதமான முகத்தில் உணர்ச்சியே இல்லாத ஒரு திரை சட்டெனெ விழுந்தது.

"ஏன்? ஏன் ஐயா இப்படி இருக்கிறீர்கள்? இவ்வளவு இருந்தும் கடெய்சிலெ என்னத்தெக் கொண்டு போகப் போறீங்க?" என்று உலுக்கி எடுத்துப் பேச எனக்கு உரிமை இல்லை. உணர்வுகளை அடக்கிக்கொண்டேன். என் மாணவியிடம் மட்டும் என் உணர்வுளைப் பகிர்ந்துகொண்டேன். அவளும் ... "என்ன செய்ய மிஸ்? இப்படித்தான் எப்பவும். நல்லாத்தான் இருப்பார், இந்தப் பேச்சு வந்தா மட்டும் அப்படியே அமைதி ஆயிடுவார். மத்தபடி ரொம்ப நல்லவர்." என்று சொல்லி அமைதியாகிவிட்டாள். அவளுக்கும் நிறைவேறாத கனவுகள் நிறையவே.

நானும் பல முறை கொதித்து நினைத்துப் பார்த்து அமைதியானேன் -- அவருக்கு அவருடைய கொள்கைப் பிடிப்பு. அதையும் நான் மதிக்கவேண்டும், இல்லையா?

இப்போது வீடு நிறைய மனிதர்கள் -- அவர் பார்க்கத் தவிர்த்த, அவர் பார்வைக்கு அஞ்சிய பெண்கள், அவர் பார்க்க விரும்பாத மாப்பிள்ளைகள், அவ்வப்போது வந்து போன பேரக் குழந்தைகள். சீக்கிரமே எல்லாரும் அவரவர் வேலையைப் பார்க்க என்று அவரவர் வீட்டுக்குத் திரும்பிவிடுவார்கள். பிறகு ... என் மாணவியின் நிலை? தன்னந் தனியாக அவள் எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறாள்?

காமம் சான்ற கடைக் கோட் காலை ... (பகுதி 3)

கருத்துக்குரிய தொல்காப்பிய நூற்பாவைப் பார்ப்போம்.

நூற்பா

---------

காமம் சான்ற கடைக்கோட் காலை

ஏமம் சான்ற மக்களொடு துவன்றி

அறம் புரி மக்களொடு கிழவனும் கிழத்தியும்

சிறந்தது பயிற்றல் இறந்ததன் பயனே

+++++++++++++++++++++++++++++

இந்த நூற்பாவில் வரும் பெயர்ச் சொற்கள்

----------------------------------------------------

வரி 1-இல்: காமம், கடை, கோள், காலை 

வரி 2-இல்: ஏமம், மக்கள்

வரி 3-இல்: அறம், மக்கள், கிழவன், கிழத்தி

வரி 4-இல்: சிறந்தது, பயிற்றல், இறந்தது, பயன்

(குறிப்பு: "கோள்," "பயிற்றல்" என்பன தொழிற்பெயர்.)

இந்த நூற்பாவில் வரும் வினைச் சொற்கள்

------------------------------------------------------

வரி 1-இல்: சான்ற

வரி 2-இல்: சான்ற, துவன்றி

வரி 3-இல்: புரி

+++++++++++++++++++++++++++++

பெயர்ச் சொற்களின் பொருள்:

--------------------------------------

காமம் - காமம்

கடை - இறுதி நிலை

கோள் - மேற்கொள்வது, ஏற்றுக்கொள்வது

காலை - பொழுது, பொழுதில், காலத்தில்

ஏமம் - பாதுகாப்பு

மக்கள் - மக்கள்

அறம் - அறம்; (இல்லறம், துறவறம் -- இவை இதன் வகைகள்)

கிழவன் - (இல்லத்துக்கு, மனைவாழ்க்கைக்கு) உரிமையாளன்

கிழவி - (இல்லத்துக்கு, மனைவாழ்க்கைக்கு) உரிமையானவள்

சிறந்தது - (இதுவரை இருப்பவைகளுள் /செய்தவைகளூள்) மேம்பட்டது, (இதுவரை இருப்பவைகளுக்கு / செய்தவைகளுக்கு) அப்பாற்பட்டது

பயிற்றல் - பயிற்சி கொடுப்பது

இறந்தது - இதுவரை இருந்தது / நிகழ்ந்தது

பயன் - பயன்

வினைச் சொற்களின் பொருள்:

--------------------------------------

சான்ற - நிறைவடைந்த; (சான்ற < சால் 'நிறைவு')

துவன்றி - கூடி, ஒன்றாகச் சேர்ந்து இருந்து

புரி - செய்யும், நிகழ்த்தும்

+++++++++++++++++++++++++++++++

நூற்பா வரிகளின் சுருக்கமான பொருள்

------------------------------------------------

வரி: காமம் சான்ற கடைக்கோட் காலை

பொருள்: காமம் நிறைவடைந்த இறுதி நிலையை ஏற்றுக்கொள்ளும் காலத்தில்

வரி: ஏமம் சான்ற மக்களொடு துவன்றி

பொருள்: பாதுகாப்பு நிறைந்த மக்களோடு கூடி இருந்து

வரி: அறம் புரி மக்களொடு கிழவனும் கிழத்தியும்

பொருள்: அறம் செய்கிற மக்களோடு (== மக்களுக்கு), கிழவனும் கிழத்தியும்

வரி: சிறந்தது பயிற்றல் இறந்ததன் பயனே

பொருள்: (இதுவரை செய்த செயல்களுக்குள்) மேம்பட்டதைக் கற்பித்தலே, இறந்த காலத்துச் செயல்களினால் உண்டாகும் பயன்.

நூற்பாவின் சுருக்கமான பொதுப் பொருள்

----------------------------------------------------

கிழவனும் கிழத்தியும் ...

(தங்கள்) காமம் நிறைவடைந்த இறுதி நிலையை ஏற்றுக்கொள்ளும் காலத்தில் ...

(இதுவரை செய்த செயல்களுக்குள்) மேம்பட்டதை (மக்களுக்குக்) கற்பித்தலே, இறந்த காலத்தில் செய்த செயல்களினால் உண்டாகும் பயன்.

+++++++++++++++++++++++++++++

இதிலிருந்து .... நூற்பாவின் அடிகளிலிருந்து ... "வானப்பிரத்தம்" "துறவறம்" என்ற பொருள்கள் கிடைப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை.

"சிறந்தது" என்ற சொல்லுக்கு உரையாசிரியர்கள் தத்தம் கருத்தைத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். அவ்வளவே.

அதோடு, "பயிற்றல்" என்ற சொல் இலக்கணப்படிப் பிறவினைச் சொல். அது 'பிறருக்குக் கற்பித்தல்' என்ற பொருள் தருவதாகவே எனக்குப் படுகிறது. ஆனால், இதுவரை யாரும் அதைக் கண்டுகொண்டதுபோல் தெரியவில்லை.

(முற்றும்)

காமம் சான்ற கடைக் கோட் காலை ... (பகுதி 2)

இப்போதைக்கு ... என்னிடம் எல்லாத் தொகாப்பிய உரைகளும் இல்லை. இளம்பூரணர் உரை மட்டும் இருக்கிறது.

இளம்பூரணர் "சிறந்தது பயிற்றலாவது அறத்தின்மேல் மன நிகழ்ச்சி. சூத்திரத்தால் பொருள் விளங்கும்" என்று மட்டும் சொல்லியிருக்கிறார்! பல இடங்களில் இவர் ரொம்ப விளக்கமாட்டார்.

பதிப்பாளர் அடிக்குறிப்பிலிருந்து நச்சினார்க்கினியரின் உரை கொஞ்சம் தெரிகிறது:

"சிறந்தது -- அறம் பொருள் இன்பத்திற் சிறந்த வீட்டின்பம். சான்ற காமம் என்றார், நுகர்ச்சியெல்லாம் முடிந்தமை தோன்ற. ஏமஞ்சான்றவாவன - வானப்பிரத்தமும் சந்நியாசமும்."

இங்கே "ஏமம் சான்ற" என்பதைக் கொண்டு கூட்டி, "சிறந்தது பயிற்றல்" என்பதோடு சேர்த்த மாதிரிப் படுகிறது.

ஆனால், அந்த "ஏமம் சான்ற" என்பதை இயற்கையான வரவாக அதைத் தொடரும் "மக்களொடு" என்பதோடு சேர்க்க எனக்கு விருப்பம்.

 

இந்த நூற்பாவை விளங்கிக்கொள்ள அடிப்படையாகச் சில கருத்துக்களை எண்ணிப்பார்ப்பது நல்லது.  

+++++++++++++++++++++++++

1. காமம் சாலா நிலை -- கைக்கிளை

2. காமம் ஒத்த நிலை -- ஐந்திணை

3. காமம் மிக்க நிலை -- பெருந்திணை

இதற்கு அப்பாற்பட்ட நிலை "காமம் சான்ற" நிலை. அந்த நிலையில், என்ன (== "சிறந்தது") செய்தால் ... இதுவரையில் செய்துவந்ததற்கு (== "இறந்ததன்") பயன் இருக்கும் என்பதைச் சொல்லுகிறமாதிரி இருக்கிறது இந்த நூற்பா ("காமம் சான்ற கடைக்கோட் காலை...").

"வானப்பிரத்தம்" "சந்நியாசம்" ... எல்லாம் உரையாசிரியர்கள் கொண்டுவருவது. அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளச் சிறிது தயக்கமாக இருக்கிறது.

++++++++++++++++++++++

( ... தொடரும் ... )

காமம் சான்ற கடைக் கோட் காலை ... (பகுதி 1)

தொல்காப்பியத்தில் ஒரு நூற்பா ...

காமம் சான்ற கடைக்கோட் காலை
ஏமம் சான்ற மக்களொடு துவன்றி
அறம் புரி சுற்றமொடு கிழவனும் கிழத்தியும்
சிறந்தது பயிற்றல் இறந்ததன் பயனே

தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரத்தில் கற்பியலில் காணப்படும் நூற்பா இது.

இதன் பொருள் எனக்குத் தெளிவாகக் கிடைக்கவில்லை.

நண்பர் திரு சொ. வினைதீர்த்தான் ஐயா மூலம் சில விளக்கம் கிடைத்தது.

இல்லற வாழ்க்கையின் இறுதிக் காலத்து பெருமை பொருந்திய மக்களுடன் நிறைந்து அறத்தினை விரும்பிய சுற்றத்தோடு தலைவனும் தலைவியும் சிறந்ததாகிய செம்பொருளை இடைவிடாது நினைத்தல் மனையறத்தின் கடந்த காலப் பயனாகும் -- இது முனைவர் ச.வே.சு உரை. 

கணேசய்யர் பதிப்பு: முன்பு இல்லறம் நிகழ்த்திய தலைவனும் தலைவியும் பின்னர் துறவறம் நிகழ்த்தி வீடு பெறுப என்கிறது.

இறந்ததின் பயன் -- நூலில் முற்கூறிய இல்லறத்தின் பயன்.

சான்ற காமம்- நுகர்ச்சியெல்லாம் முடிந்தமை தோன்ற சான்ற என்றார்.

ஏமம் சான்றவாவன-- வானப்பிரத்தமும் சன்னியாசமும்- மெய்யுணர்ந்து வீடு பெறுபவ என்றார்.

இந்த நூற்பாவில் ... "சிறந்தது பயிற்றல்" என்றால் என்ன என்று ஒரு கேள்வி. அதற்குத் தகுந்த விடை இன்னும் கிடைக்கவில்லை.

(... தொடரும் ...)
  

வேறென்ன வேண்டும்?

இந்த உலகிலும் இதற்கு அப்பாற்பட்ட உலகிலும் கிடைக்காதது, அரியது, இனியது ... எது? நல்ல கேள்வி! ஐங்குறுநூற்றுப் புலவர் பேயனார் அதற்கு விடை தருவதுபோல் ஏதோ சொல்லியிருக்கிறார், பார்ப்போம்.

"அகத்திணை" என்ற சொல்லைக் கேட்ட உடனே ... பல மக்களின் கற்பனையில் 'காதல் உணர்வு சொட்டும் பாடல்/சூழல்' என்ற எண்ணமே மேலெழுந்து நிற்கும். அந்த எண்ணத்தில் தவறு ஏதும் இல்லை.

சங்க இலக்கிய அகத்திணைப் பாடல்களில் காணும் காட்சிகள் பல. ஆனால் ... ஒத்த மனமும் உணர்வும் கொண்ட ஓர் ஆணும் பெண்ணும் ஒன்று சேர்ந்து இன்பமுடன் இருக்கும் காட்சிகளையா எல்லா அகத்திணைப் பாடல்களும் காட்டுகின்றன? இல்லவே இல்லை! ஆண்-பெண் இருவரும் சேர்ந்து-இல்லாத நிலையைத்தான் பெரும்பாலான பாடல்கள் காட்டுகின்றன என்று எனக்குத் தோன்றும். 

அதாவது ... பெரும்பாலான பாடல்களில் நாம் பார்ப்பது என்ன? 

காதல் என்ற உணர்ச்சியால் ஈர்க்கப்பட்ட ஓர் ஆணும் பெண்ணும் கூடி இருக்க விரும்பி அதற்காக மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள் (குறிஞ்சித் திணையின் அடிப்படை), காதல் உணர்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொண்டவன் பிரிந்த நிலையில் அவன் மீண்டும் வருவதற்காகக் காத்திருக்கும் பெண்ணின் நிலை (முல்லைத் திணையின் அடிப்படை), தனக்குரிய ஆடவன் இன்னொரு பெண்ணுடன் கொண்ட உறவினால் ஒருத்தி மனதில் உண்டாகும் உரிமை நெருடல்கள் (மருதத் திணையின் அடிப்படை), காதலனைப் பிரிந்த ஒருத்தி தனியே புலம்பும் நிலை (நெய்தல் திணையின் அடிப்படை), காதலன் ஒருவன் வீட்டை விட்டுப் பிரியும் நிலை அல்லது வீடு நோக்கி விரையும் நிலை (பாலைத் திணையின் அடிப்படை) ... இப்படித் தான் பெரும்பாலான பாடல்களைப் பார்க்கிறோம்.

ஒத்த மனமும் உணர்வும் கொண்ட ஓர் ஆணும் பெண்ணும் கூடியிருந்து மகிழ்ந்து கொண்டாடும் காட்சிகளை விவரிக்கும் பாடல்கள் மிகச் சிலவே! 

கணவனுக்குத் தயிர்க்குழம்பு சமைக்கும் பெண்ணைப் பற்றிய குறுந்தொகைப் பாடல் ஒன்று பலருக்கும் தெரிந்திருக்கலாம். அலுத்துப்போகும் அளவுக்கு அதைப்பற்றிப் பலரும் விளக்கம் சொல்லியிருக்கலாம்.

பிறிதொரு காட்சியை அகநானூற்றுப் பாடல் ஒன்றில் (அகநானூறு 5-இல்) பார்க்கிறோம். தலைவன் ஏதோ ஒரு தொழிலுக்காகப் பிரிந்து செல்ல நினைக்கிறான். கொடுமையான காட்டுவழியில் போக நினைக்கும் அவன் பிரிவை அவளால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவே முடியாது. சிறு குழந்தையைத் தன் மார்பில் அணைத்துக் கொண்டு அவன் பக்கம் வருகிறாள் அவள்; நீர் பொங்கிவரும் கண்களுடன் அந்தக் குழந்தையின் தலையில் சூட்டிய பூவை மோந்து பார்த்துப் பெருமூச்சு விடுகிறாள். அவளுடைய பெருமூச்சின் வெம்மையில் குழந்தையின் தலையில் உள்ள பூ வாடுகிறது. அதை அவன் பார்க்கிறான். 'நான் பக்கத்தில் இருக்கும்போதே பிரிந்துவிடுவேனோ என்று கலங்கி இவ்வளவு துயரப்படும் இவள் நான் பிரிந்தால் உயிர் வாழவேமாட்டாள்' என்று உணர்கிறான்; அந்த உணர்வின் கவலையில் தன் பிரிவைத் தவிர்த்துவிடுகிறான் அவன்.

இப்படி இந்தப் பாடல்களில் அவனும் அவளும் ஓர் இடத்தில் இருக்கும் காட்சியைப் பற்றிப் படிக்கிறோம். ஆனால் அங்கே அவர்கள் இருவரும் எந்த அளவிற்கு ஒருவரை ஒருவர் தொட்டுத் தழுவி மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்று தெளிவாகத் தெரியவில்லை. 

மேற்சொன்ன இரண்டு பாடல்களிலிருந்தும் வேறுபட்ட காட்சிகளை ஐங்குறுநூறு காட்டுகிறது; அது மிகவும் சுவையானது. இந்தக் காட்சிகளில் ஓர் அருமையான, மகிழ்ச்சியான குடும்பச் சூழலை உணரமுடிகிறது. இங்கே பிரிவு இல்லை. ஊடல் இல்லை. வருத்தம் இல்லை. கூடல் மட்டுமே உண்டு. தன் மகளின் அழகிய இனிய குடும்பத்தின் பொலிவைக் கண்ட ஒரு செவிலியின் மகிழ்ச்சியாக இந்த அருமையான சூழலைப் புலவர் பேயனார் பாடுகிறார். 10 குறும்பாடல்கள் (ஐங்குறுநூறு 401-410) ஒரு சிறுகதையை உருவாக்குகின்றன என்றுகூடச் சொல்லலாம்.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

பாடல் 401:

---------------

அவள் குழந்தையோடு படுத்திருக்கும் காட்சி

--------------------------------------------------------

மறியிடைப் படுத்த மான்பிணை போல-ப்

புதல்வன் நடுவணன் ஆக நன்றும்

இனிது மன்ற அவர் கிடக்கை; முனிவின்றி

நீல் நிற வியலகம் கவைஇய

ஈனும் உம்பரும் பெறலருங்குரைத்தே!

[குட்டியை (கால்களுக்கு) இடையில் தழுவிப் படுத்திருக்கும் மானின் பிணை போலப் புதல்வன் நடுவே படுத்திருக்க, அவர்களுடைய கிடக்கை உறுதியாக இனிமையானது. நீல நிறத்தில் அகன்று பரந்து விரிந்து கிடக்கும் பரப்பை வெறுக்காமல் (ஒரு சேரத்) தழுவிக்கொண்ட இந்த உலகத்திலும் இதற்கு அப்பாற்பட்ட உலகத்திலும் இது கிடைப்பது அரிது!]

பாடல் 402:

---------------

குழந்தையைத் தாய் தழுவ, தாயைத் தந்தை தழுவும் காட்சி

-------------------------------------------------------------------------

புதல்வன் கவைஇய தாய் புறம் முயங்கி

நசையினன் வதிந்த கிடக்கை, பாணர்

நரம்பு உளர் முரற்கை போல

இனிதால் அம்ம! பண்புமார் உடைத்தே!

[புதல்வனை அரவணைத்துக்கொண்டிருக்கும் தாயின் முதுகுப் புறத்தைத் தழுவி, விருப்பத்தோடு அவன் படுத்திருப்பது மிகவும் இனியது -- அது பாணர்கள் தங்கள் யாழின் நரம்புகளை மீட்டிக் கிளப்பும் ஒசை போல இனியது; மிகுந்த பண்பும் உடையது!]

பாடல் 403:

---------------

மகன் சிறுதேர் உருட்டித் தளர்நடை நடந்து வருவதைக் கண்டு தந்தை மகிழும் காட்சி

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

புணர்ந்த காதலின் புதல்வன் தலையும்

அமர்ந்த உள்ளம் பெரிதாகின்றே;

அகன் பெரும் சிறப்பின் தந்தை பெயரன்

முறுவல் இன்னகை பயிற்றி-ச்

சிறுதேர் உருட்டும் தளர்நடை கண்டே!

[மிகுந்த பெரும் சிறப்பை உடைய தன் தந்தையின் பெயரன் ஆகிய தன் புதல்வன் சிறிய தேரை உருட்டிவரும்போது அவனுடைய தளர் நடையைக் கண்டு அவன்மேலும் விருப்பம் கொள்ளும் (தலைவனின்) உள்ளம் மிகவும் பெரியது.]

பாடல் 404:

---------------

குழந்தைக்குத் தாய் பாலூட்ட, தாயைத் தந்தை தழுவும் காட்சி

---------------------------------------------------------------------------

வாணுதல் அரிவை மகன் முலை ஊட்ட-த்

தான் அவள் சிறுபுறம் கவையினன், நன்றும்

நறும்பூந் தண்புறவு அணிந்த

குறும்பல் பொறைய நாடுகிழவோனே!

[குளிர்ச்சி பொருந்திய காடுகளில் நல்ல நறுமணம் மிக்க பூக்கள் நிறைந்திருக்கும் சிறு சிறு பாறைகள் நிறைந்து கிடக்கும் நாட்டுக்கு உரிமையாளன் அவன். ஒளிபொருந்திய நெற்றியை உடைய அரிவை (அவனுடைய) மகனுக்குப் பால் ஊட்ட, (அவன்) அவளை அவளுடைய சிறிய பின்புறத்தில் தழுவி அரவணைத்துக்கொண்டான்.]

பாடல் 405:

---------------

மகனைப் பெற்ற தாய் வீட்டுக்கு விளக்குப் போல் திகழும் காட்சி

-----------------------------------------------------------------------------

ஒண் சுடர்ப் பாண்டில் செஞ்சுடர் போல

மனைக்கு விளக்கு ஆயினள் மன்ற, கனைப் பெயல்

பூப்பல அணிந்த வைப்பின்

புறவு அணி நாடன் புதல்வன் தாயே

[இடித்துப் பெய்யும் மழையின் வளத்தால் பூக்கள் மலிந்த காடுகள் நிறைந்திருக்கும் நாட்டினன் அவன். அவனுடைய புதல்வனின் தாய் ஒளிவிட்டுத் திகழும் விளக்கின் சிவந்த சுடர் போல அந்த மனைக்கு விளக்கு ஆனாள்.]

பாடல் 406:

---------------

மகன் விளையாட, தாயைத் தழுவித் தந்தை இருக்கும் காட்சி

--------------------------------------------------------------------------

மாதர் உண்கண் மகன் விளையாட-க்

காதலித் தழீஇ இனிது இருந்தனனே

தாது ஆர் பிரசம் ஊதும்

போது ஆர் புறவின் நாடு கிழவோனே

[தேனை நுகரும் வண்டுகள் சுற்றிவரும் பூக்கள் நிறைந்த வெளியிடங்களையுடைய மலைநாடன் அவன். அழகிய கண்களை உடைய மகன் விளையாடிக்கொண்டிருக்க, அவன் தன் காதலியைத் தழுவிக்கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு இருக்கிறான்.]

பாடல் 407:

----------------

காதலியை அரவணைத்த நிலையில் தலவன் யாழ் இசையை நுகரும் காட்சி

------------------------------------------------------------------------------------------

நயந்த காதலித் தழீஇப் பாணர்

நயம் படு முரற்கையின் யாத்த பயன் தெரிந்து

இன்புறு புணர்ச்சி நுகரும்

மென்புல வைப்பின் நாடு கிழவோனே

[தான் விரும்பிய தன் காதலியைத் தழுவியிருக்கும் நிலையில், பாணர்கள் நயமாக வெளிப்படுத்திய இசையை நுகர்ந்துகொண்டிருக்கிறான் மென்மையான நிலங்கள் நிறைந்த நாட்டின் உரிமையாளனாகிய அவன்.]

பாடல் 408:

---------------

இருவரும் இனிதே இசையைச் சுவைக்கும் காட்சி

--------------------------------------------------------------

பாணர் முல்லை பாடச், சுடரிழை

வாணுதல் அரிவை முல்லை மலைய,

இனிது இருந்தனனே நெடுந்தகை

துனி தீர் கொள்கைத் தன் புதல்வனொடு பொலிந்தே

[பாணர்கள் முல்லைத் திணையைப் பாட, ஒளி வீசும் இழை அணிந்த அவனுடைய அரிவை முல்லை மலரை அணிந்துகொண்டிருக்க, இவனோ ... வெறுப்பையெல்லாம் தீர்த்துவிட்ட தன் புதல்வனோடு சேர்ந்து இனிமையாக இருக்கின்றான்.]

பாடல் 409:

---------------

புதல்வனைத் தந்தை தழுவ, தாய் அவர்கள் இருவரையும் கட்டி அணைக்கும் காட்சி

---------------------------------------------------------------------------------------------------

புதல்வற் கவையினன் தந்தை மென்மொழிப்

புதல்வன் தாயோ இருவரும் கவைஇயினள்

இனிது மன்ற அவர் கிடக்கை

நனி இரும் பரப்பின் இவ்வுலகுடன் உறுமே

[புதல்வனைக் கட்டி அணைத்தான் தந்தை; இனிய மொழி பேசும் புதல்வனின் தாயோ ... இருவரையும் கட்டி அணைத்தாள்! இப்படிப்பட்ட இவர்களின் கிடக்கை இனியது; மிகவும் பரந்துபட்ட இந்தப் பெரிய உலகில் பெறக்கூடிய பயன் அனைத்தையும் உடனே தருவது!]

பாடல் 410:

--------------

தந்தையின் மார்பில் புதல்வன் தவழுகிறான்; மனைவி பக்கத்தில்.

---------------------------------------------------------------------------

மாலை முன்றில் குறுங்காட்டின்னகை

மனையோள் துணைவியாகப் புதல்வன்

மார்பின் ஊரும் மகிழ்நகை இன்ப-ப்

பொழுதிற்கு ஒத்தன்று மன்னே

மென்பிணித்தம்ம பாணனது யாழே

[மால நேரம். சிறிய காடு. இனிமையாய்ப் புன்னகைக்கும் மனைவி அவனுக்குத் துணை. அவன் மார்பில் தவழுகிறான் புதல்வன். இந்த இனிமையான பொழுதிற்கு ஒத்து இசைக்கின்றது ... பாணனின் மென்மையான யாழிசை!]

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

'இந்த உலகிலும் இதற்கு அப்பாற்பட்ட (துறக்க?) உலகிலும் கூட இதைப் போலக் குழந்தையோடு இருக்கும் இன்பம் கிடைக்காது' -- எவ்வளவு அருமையான கருத்து (பாடல் 401)! 

தலைவியை நுகர விழையும் தலைவனின் வேட்கை, அதில் அவன் காட்டும் பொறுமை -- இந்த உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த முறுக்கேற்றப்பட்ட யாழ் நரம்புகள் பற்றிச் சொன்னது கவிநயம் சொட்ட உளவியல் கருத்துக்களை நயமாகத் தெரிவிப்பதாகத் தோன்றுகிறது (பாடல் 402).

'புதல்வன் பிறந்த பின்னும் அவனுக்கு அவர்கள்மேல் விருப்பம் குறையவில்லை.' எவ்வளவு நுணுக்கமான கருத்து (பாடல் 403)!

"தந்தை பெயரன்" என்ற தொடரிலிருந்து இன்றைக்கு வழங்கும் "பேரன்" என்ற சொல்லுக்கு விளக்கம் கிடைக்கிறது அல்லவா (பாடல் 403).

இன்னும் எவ்வளவோ நினைத்துப் பார்க்கலாம்.

திருக்குறள் கருத்துக்களுக்கு இந்த ஐங்குறுநூற்றுப் பாடல் கருத்துக்கள் முன்னோடியோ? தெரியவில்லை. 

மொத்தத்தில் சொல்லப்போனால் ... இந்த ஐங்குறுநூற்றுப் பாடல்கள் காட்டும் சூழல் மிக மிக அழகிய இனிய குடும்பச் சூழல்; மென்மை உள்ளம் கொண்ட யாவரும் எப்போதும் விரும்பி வேண்டத்தக்க சூழல்! ஒவ்வொரு தமிழ்க் குடும்பமும் இப்படி அமைந்து வாழ்ந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!!